Το ποταμάκι μας

Η εκβολή Αποσελέμη είναι καταφύγιο άγριας ζωής (ΚΑΖ), τοπίο ιδιαίτερου φυσικού κάλλους (ΤΙΦΚ), προστατεύεται από διάφορους νόμους και διατάξεις ενώ βρίσκεται σε κοντινή απόσταση από την πόλη του Ηρακλείου στην Κρήτη. Για τον πεντάχρονο όμως Λευτέρη είναι το «ποταμάκι μας».

Οι γονείς του συμμετέχουν στο εθελοντικό πρόγραμμα για την παρακολούθηση της κατάστασης των υγρότοπων της Κρήτης και όλη η οικογένεια επισκέπτεται συχνά τον υγρότοπο του Αποσελέμη. Η οικογενειακή βόλτα στη φύση περιλαμβάνει παρατήρηση φυτών και ζώων που υπάρχουν στον υγρότοπο, αλλά και των αλλαγών που φέρνει η ακολουθία των εποχών. Άλλα τα χρώματα την άνοιξη, άλλα το φθινόπωρο. Το χειμώνα τα υγρά λιβάδια είναι πλημμυρισμένα και το καλοκαίρι μοιάζουν ξερότοποι.

Στην εκβολή έχουν συναντήσει ερωδιούς αλλά και νεροχελώνες, ενώ στις αμμοθίνες είδαν κρινάκια της θάλασσας ανθισμένα. Τον Αύγουστο είχαν την «ατυχία» να καταγράψουν τις καταστροφές που μπορεί πολύ εύκολα να προξενήσει ο άνθρωπος στους υγρότοπους, παρατηρώντας τη ζημιά στους αλμυρόβαλτους από τη δημιουργία (παράνομης) πίστας motocross.

Κατά τη διάρκεια των επισκέψεων η οικογένεια εθελοντών φωτογραφίζουν, παρατηρούν, αλλά και πραγματοποιούν αναλύσεις βασικών παραμέτρων ποιότητας νερού. Για τα παιδιά είναι μία ενδιαφέρουσα εμπειρία: χαίρονται τη φύση, μαθαίνουν να παρατηρούν, ενώ αισθάνονται συνυπεύθυνα για την προστασία του φυσικού περιβάλλοντος.

Η περιβαλλοντική ευαισθητοποίηση δεν σταματά στα σχολεία, περνά και μέσα από την οικογένεια – ή καλύτερα από εκεί ξεκινά. Αν θέλετε να συμμετέχετε κι εσείς οικογενειακά στην παρακολούθηση της κατάστασης των υγρότοπων της Κρήτης, δεν έχετε παρά  να εκδηλώσετε το ενδιαφέρον σας στην υπεύθυνη του προγράμματος Μαρία Νοΐδου. (Μπορείτε να της γράψετε στο m.noidou@wwf.gr)

 Φωτογραφίες © Θάνος Γιαννακάκης / WWF Ελλάς

Αγώνας δρόμου για να σωθεί το Φοινικόδασος στο Βάι

Τις τελευταίες εβδομάδες εξελίσσεται ένας αγώνας δρόμου για να σταματήσει το έργο «Καθαρισμός φοινικόδασους Βάι για την αντιπυρική και φυτοϋγειονομική προστασία του»!

Το έργο ξεκίνησε στα τέλη Οκτωβρίου με ευθύνη της Διεύθυνσης Δασών Λασιθίου και παρά την αρνητική γνωμάτευση της Διεύθυνσης Περιβάλλοντος και Χωροταξικού Σχεδιασμού, του Μουσείου Φυσικής Ιστορίας του Πανεπιστημίου Κρήτης και του WWF Ελλάς. Οι αντιδράσεις κλιμακώθηκαν μετά από αυτοψία που πραγματοποιήσαμε από κοινού με στελέχη των σχετικών υπηρεσιών και εκπροσώπους του Δήμου Σητείας και της Περιφέρειας Κρήτης, του Μουσείου Φυσικής Ιστορίας Κρήτης και τοπικών περιβαλλοντικών οργανώσεων.

Στο φοινικόδασος Βαγιού επικρατεί ο οικότοπος «φοινικοδάση Phoenix» που αποτελεί οικότοπο προτεραιότητας για προστασία για την Ε.Ε. και την Ελλάδα (9370*, παράρτημα Ι της Οδηγίας 92/43/ΕΕ). Επιπλέον, ο ίδιος ο κρητικός φοίνικας είναι είδος προτεραιότητας για προστασία για την Ε.Ε. και την Ελλάδα. Εξαιτίας της μεγάλης σημασίας της, ολόκληρη η περιοχή είναι αυστηρά προστατευόμενη και βρίσκεται εντός των ορίων Τόπου Κοινοτικής Σημασίας, Ζώνης Ειδικής Προστασίας, Καταφύγιο Άγριας Ζωής και Περιοχής Απόλυτης Προστασίας της Φύσης του ΣΧΟΟΑΠ Δήμου Ιτάνου ενώ έχει χαρακτηριστεί Αισθητικό Δάσος και Τοπίο Ιδιαίτερου Φυσικού Κάλλους.

Οι εργασίες που βρίσκονται σε εξέλιξη στο φοινικόδασος έχουν εντελώς κηποτεχνικό και καλλιεργητικό χαρακτήρα και σε καμιά περίπτωση δεν συνάδουν με τη διαχείριση της περιοχής ως φυσικού οικοσυστήματος. Τέτοιες πρακτικές ασκούνται στις καλλιέργειες και τα αστικά πάρκα για να «ευεργετούνται» τα συγκεκριμένα -κατά κανόνα- λίγα είδη φυτών που επιθυμούμε. Όμως το φυσικό περιβάλλον και η άγρια ζωή διατηρούνται (και μας παρέχουν όλες τις γνωστές υπηρεσίες) μόνο εάν υπάρχει βιοποικιλία και αντίστοιχη πολυπλοκότητα στις τροφικές (και όχι μόνο) σχέσεις. Η πλήρης αποψίλωση των φυτών του υποορόφου του φοινικόδασους και το «βαρύ» κλάδεμα των φοινίκων προκαλεί πολύ μεγάλη ζημιά στον οικότοπο διότι μειώνει δραματικά τη βιοποικιλότητα και διαταράσσει εντονότατα ολόκληρο το τροφικό πλέγμα του οικοσυστήματος.

Δεν μπορεί παρά να αγανακτεί κανείς όταν όλα αυτά γίνονται σε μια περιοχή για την προστασία της οποίας έχουν ήδη δαπανηθεί από την Ε.Ε. και το κράτος μας 1.000.000 ευρώ την περίοδο 1999-2002. Τα διαχειριστικά σχέδια  και το σχέδιο προεδρικού διατάγματος που είχαν γίνει τότε είναι ακόμα στα χαρτιά!

Μέχρι σήμερα έχει αποψιλωθεί η βλάστηση και έχουν κλαδευτεί οι φοίνικες σχεδόν στο 70% της έκτασης του φοινικόδασους. Συνεχίζουμε τις αντιδράσεις μας για να σωθεί τουλάχιστον το υπόλοιπο και να μην γίνουν οι διανοίξεις των αποστραγγιστικών καναλιών που θα αλλοιώσουν τον υγροτοπικό χαρακτήρα του φοινικόδασους και θα μεγεθύνουν τα προβλήματα αλμύρινσης του εδάφους, προβλήματα που υπάρχουν στο παράκτιο τμήμα από τότε που ανοίχθηκαν για πρώτη φορά τα κανάλια.

Θα συνεχίσουμε να πιέζουμε ώστε η διαχείριση του σπάνιου όσο και πολύτιμου αυτού φυσικού πόρου να σταματήσει να είναι αποσπασματική και να θεσμοθετηθεί επιτέλους  ένα διαχειριστικό σχέδιο για τη διατήρηση των μοναδικών και προστατευόμενων χαρακτηριστικών του.

Όλα τα παραπάνω θα παρουσιαστούν αναλυτικά και θα συζητηθούν σε ανοικτή εκδήλωση που συνδιοργανώνουμε με το Δήμο Σητείας το Σάββατο 28 Ιανουαρίου (Πολύκεντρο Σητείας στις 7 μ.μ.)

Φωτογραφίες Κ.Παραγκαμιάν/WWF Ελλάς

Δείτε επίσης

Τη γνωμάτευση του WWF Ελλάς για τη μελέτη

Τη σχετική ανακοίνωση του WWF Ελλάς

Ο Καρτερός, το ελαιόλαδο και ο κατσίγαρος

Η κατάσταση στην εκβολή του Καρτερού μάς έχει απασχολήσει αρκετά τον τελευταίο καιρό και ακόμη εκκρεμούν απαντήσεις από τις αρμόδιες υπηρεσίες σχετικά με πράξεις υποβάθμισης. Ένα από τα ρέματα που καταλήγουν στον Καρτερό είναι αυτό που διέρχεται από το Κουναβιανό Φαράγγι το οποίο προτείνεται συχνά και ως πεζοπορική διαδρομή για τους περιβαλλοντικά ευαισθητοποιημένους επισκέπτες του νησιού.

Μέλη του Δικτύου για την Παρακολούθηση της Κατάστασης των Υγρότοπων της Κρήτης βρέθηκαν στο Κουναβιανό Φαράγγι στις αρχές Δεκεμβρίου και δυστυχώς απογοητεύτηκαν εξαιτίας της ρύπανσης των νερών του. Τα μαύρα νερά και η έντονη οσμή από λιόζουμα (κατσίγαρο) ήταν ξεκάθαρη ένδειξη αποβλήτων ελαιοτριβείων τα οποία υπάρχουν στην περιοχή. Δεν ήταν εφικτό να βρεθεί ποιος ήταν ο υπεύθυνος ή μάλλον ο ανεύθυνος που προκάλεσε τη ρύπανση στο φαράγγι, αλλά ενημερώσαμε τις αρμόδιες υπηρεσίες και αναμένουμε τα αποτελέσματα της αυτοψίας.

Το Κουναβιανό Φαράγγι δεν είναι η μόνη περιοχή που αντιμετωπίζει ρύπανση από ελαιοτριβεία. Δυστυχώς, ο κατσίγαρος είναι ένα από τα σημαντικότερα απόβλητα της γεωργικής βιομηχανίας και υποβαθμίζει νερό και έδαφος σε πολλές περιοχές στην Ελλάδα. Ευαισθητοποιημένοι πολίτες  αντιδρούν στη ρύπανση και απαιτούν την αλλαγή πολιτικής και την εφαρμογή αυστηρών ελέγχων στα ελαιοτριβεία, κι αυτός είναι ο μόνος τρόπος για να ελαχιστοποιηθεί το πρόβλημα.

Στους υγρότοπους του Μιραμβέλλου

Παράδειγμα τυπικού μεσογειακού τοπίου αποτελεί η περιοχή του Μιραμβέλλου κοντά στον Άγιο Νικόλαο στην Κρήτη. Στους λόφους αναβαθμίδες με ελαιώνες σε συνδυασμό με μακία βλάστηση, ενώ σε απάνεμες θέσεις κήποι με εποχιακές καλλιέργειες. Στα όρια των χωραφιών συκιές και κάποιοι φυτοφράκτες, πρόχειρη βοσκή για τα ζώα της οικογένειας. Επιπλέον, τα λίγα σπίτια πλήρως προσαρμοσμένα στο μεσογειακό περιβάλλον δεν διασπούν τη γαλήνη που υπάρχει στο τοπίο. Ενδιαφέρον παρουσιάζει η χρήση του νερού στις περιοχές αυτές, αφού τα μικρά αποθέματα οδήγησαν τον άνθρωπο στην ανάπτυξη τεχνικών αειφορικής διαχείρισης με τη δημιουργία μικρών δεξαμενών και πηγαδιών σε περιοχές όπου υπήρχαν εποχιακά τέλματα· δηλαδή εκεί όπου η γη «κρατούσε» νερό.

Εικόνα 1. Εποχικό τέλμα Κουρούνες (KRI070). Διακρίνεται η πετρόχτιστη κατασκευή για την συγκέντρωση νερού (Φωτ. Θ.Γιαννακάκης/WWF Ελλάς)

Εικόνα 2. Πετρόχτιστη κατασκευή για τη συγκέντρωση νερού (Φωτ. Θ.Γιαννακάκης/WWF Ελλάς).

Η πρακτική αυτή, σε συνδυασμό με τις προσαρμοσμένες καλλιέργειες στο μεσογειακό περιβάλλον, αλλά και τη λογική «δεν πετάω τίποτα», έδωσε τη δυνατότητα να μην εξαντλούνται τα φυσικά αποθέματα. Ίσως να μην το έχουμε σκεφτεί, αλλά οι μεγαλύτεροι σε ηλικία κάτοικοι αυτών των περιοχών ξέρουν τον τρόπο να επιβιώσουν στην οικονομική κρίση και μπορούν να προτείνουν όχι οικονομικοτεχνικά μοντέλα αλλά παραδοσιακές πρακτικές που συμβαδίζουν με το φυσικό περιβάλλον και κάνουν καλό και στην τσέπη μας.

Εικόνα 3. Τα μέλη της ομάδας μαζί με μία ηλικιωμένη κυρία που καλλιεργεί κηπευτικά στον πετρόχτιστο κήπο της (Φωτ. Σ. Καψοριτάκη/Οικολογική Κίνηση Μιραμβέλλου)

Οι σκέψεις αυτές προέκυψαν μετά την επίσκεψή μας στην περιοχή μαζί με τα μέλη της Οικολογικής Κίνησης Μιραμβέλλου στο πλαίσιο των δράσεων του Δικτύου Παρακολούθησης της Κατάστασης των Υγρότοπων της Κρήτης. Σκοπός μας, να περιηγηθούμε στους μικρούς υγρότοπους (εποχιακά τέλματα) που υπάρχουν στην περιοχή και τους οποίους θα αναλάβουν υπό την προστασία τους τα μέλη της Οικολογικής Κίνησης. Ο καλός καιρός και η εξαιρετική παρέα βοήθησαν να επισκεφτούμε πέντε εποχιακά τέλματα και να θαυμάσουμε την ομορφιά της φύσης το φθινόπωρο.

Κλείνουμε το επόμενο ραντεβού με τα παιδιά από την Οικολογική Κίνηση κάπου την άνοιξη για να πάμε στη Λυγερή Κριτσάς, τον πανέμορφο υγρότοπο της περιοχής που δεν προλάβαμε να επισκεφτούμε. Είναι άλλωστε μια πολύ καλή ευκαιρία να απαντήσουμε ξανά και να συνδυάσουμε το τερπνόν (γνώση) μετά του ωφελίμου (καλή ρακί).  Έχει κι αυτά τα καλά το να συμμετέχεις στο Δίκτυο Παρακολούθησης των Υγρότοπων της Κρήτης.

Επιμένοντας στον ορίζοντα

Το γκρι του γραφείου, του καιρού, του άλλου καιρού, το συνηθίσαμε. Σε βαθμό που να μας λείπουν ή να ξεχνάμε τα άλλα χρώματα. Εκεί έξω όμως υπάρχει ακόμα ορίζοντας. Μας το θύμισε το πρωινό ταχυδρομείο από την Κρήτη, και το μοιραζόμαστε μαζί σας.

 Οι φθινοπωρινές εικόνες που μας έστειλαν τα μέλη του Δικτύου Παρακολούθησης της Κατάστασης των Υγρότοπων της Κρήτης που επιβλέπουν το εποχικό λιμνίο στο οροπέδιο του Ομαλού Βιάννου ήρθαν για να μας ξεσηκώσουν ακόμα περισσότερο.

Το λιμνίο στον Ομαλό Βιάννου είναι ένα Eποχικό Τέλμα Γλυκού Νερού στα 1.325 μ. υψόμετρο, νότια του νομού Ηρακλείου, κοντά στον οικισμό Κεφαλόβρυση, μέγιστης έκτασης 433 στρεμμάτων. Απολαύστε το φωτογραφικό οδοιπορικό, αλλά μη σταθείτε μόνο εκεί. Στην πρώτη ευκαιρία δραπετεύστε για λίγο αναζητώντας τα χρώματα του φθινοπώρου…

Φωτογραφίες:  Αριάδνη Φαλελάκη / WWF Ελλάς

Τo εθελοντικό πρόγραμμα για την Παρακολούθηση της Κατάστασης των Υγρότοπων της Κρήτης έχει βασικό σκοπό την προστασία των φυσικών υγρότοπων του νησιού, μέσω συχνών επισκέψεων των μελών του Δικτύου σε αυτές. Περισσότερες πληροφορίες για το εθελοντικό πρόγραμμα: m.noidou@wwf.gr  

Είναι κακό στον υγρότοπο να κτίζεις γήπεδα…

… γιατί απλά θα πλημμυρίσουν.

Δεν έχει περάσει ούτε ένα μήνας από την αναφορά του WWF Ελλάς σχετικά με τις σοβαρές επεμβάσεις στον υγρότοπο του Καρτερού και την επίσκεψη στην περιοχή του Εισαγγελέα Ηρακλείου. Οι υπηρεσίες δεν έχουν απαντήσει ακόμα, απάντησε όμως η φύση: τις προηγούμενες ημέρες εξαιτίας των έντονων βροχοπτώσεων στην περιοχή του Ηρακλείου, τα δύο (!) γήπεδα του Καρτερού πλημμύρισαν, για ακόμα μια φορά. Βεβαίως, δεν πλημμύρισαν διότι έβρεξε αλλά διότι είναι κατασκευασμένα (παράνομα) στις όχθες του ρύακα Καρτερού κοντά στην εκβολή.

φωτο: Κ. Παραγκαμιάν / WWF Ελλάς

Η περίπτωση του Καρτερού δεν είναι η μοναδική.  «Σερφάροντας» στο διαδίκτυο μπορεί κανείς να σταχυολογήσει ανάλογες ειδήσεις κάθε φθινόπωρο. Χθες ήταν ο Καρτερός, πριν κάποια χρόνια ο  Γιόφυρος, ο Μορώνης, ο Κλαδισός και άλλοι. Ήταν και η μεγάλη πλημμύρα στις εκβολές του Λήλαντα.

Η αρθρογραφία στα ΜΜΕ έχει συχνά τίτλους τρόμου όπως «θα πνιγούμε όλοι..», «καταστραφήκαμε!!..», «χάσαμε περιουσίες»… και σχεδόν πάντα καταλήγει με ευκολία στο «κάτι πρέπει να γίνει». Φαίνεται όμως ότι και ο προβληματισμός του αναγνώστη διαρκεί όσο διαρκεί η ανάγνωση του άρθρου ή έως και το άκουσμα των ανακοινώσεων σχετικά με τις ενέργειες των φορέων για αποζημιώσεις των πολιτών, τις επισκέψεις των αιρετών και τις υποσχέσεις ότι αυτά θα «τα αντιμετωπίσουμε» και «τέρμα σε τέτοιες καταστάσεις». Και μεγαλόπνοες δηλώσεις.

Είμαστε άραγε τόσο δυνατοί για να αντιμετωπίσουμε τη φύση και να πάμε ενάντια στους νόμους της; Μήπως θα ήταν προτιμότερο να περιμαζέψουμε τη «φοβερή» μας δύναμη για να ελέγξουμε τις αποθέσεις μπάζων και τις εκχερσώσεις που συνδυάζονται σχεδόν πάντα με τη δόμηση μέσα στις εκβολές και τις πλημμύρες με το που αρχίσει να βρέχει λίγο παραπάνω;

Οι υγροτοπικές εκτάσεις περιορίζουν τα πλημμυρικά φαινόμενα. Η αξία όμως αυτή προϋποθέτει την ύπαρξη ενός υγιούς οικοσυστήματος. Ένας εγκιβωτισμένος ρύακας με φυσικότητα ανύπαρκτη και χωρίς βλάστηση, δεν είναι ακριβώς η λύση, πόσο μάλλον και όταν η κοίτη του είναι γεμάτη από μπάζα.

Δεν αποτελεί μόνο ηθικό θέμα να σεβόμαστε τη φύση και την περιβαλλοντική νομοθεσία. Αποτελεί αναγκαιότητα για τον περιορισμό των άσκοπων δαπανών αλλά και της πιθανότητας να θρηνήσουμε ανθρώπινες ζωές. Ας αναλογιστούμε λοιπόν σε τι κατάσταση είναι το ρέμα και η εκβολή που υπάρχει σε κοντινή απόσταση από το σπίτι μας και ας αναζητήσουμε τρόπους να την προστατεύσουμε.

Ο Δήμος ήρθε, τα μπάζα έφυγαν

Υπάρχει κάποια συνταγή για την προστασία των υγρότοπων; Συνταγή όχι ακριβώς, αλλά τα βασικά συστατικά παραμένουν: ενημέρωση, ενεργοποίηση των πολιτών και συνεργασία με τους αρμόδιους φορείς οι οποίοι δεν είναι πάντα τόσο αργοί στις αντιδράσεις τους. Φτάνει να υπάρχει κάποιος να τους κινητοποιεί.

Παρεμπόδιση της εισόδου τροχοφόρων στην εκβολή Μορώνη για την αποφυγή νέας υποβάθμισης από μπάζα (φωτ. WWF Ελλάς / Γ. Αυγέρος)

Στην περίπτωση της εκβολής Μορώνη, είναι η δράση του Δικτύου για την Παρακολούθηση της Κατάστασης των Υγρότοπων της Κρήτης που έφερε θετικές εξελίξεις.

Η άμεση ενεργοποίηση των μελών του Δικτύου είχε ως αποτέλεσμα να εντοπιστούν αμέσως τα «φρέσκα μπάζα» που κάποιοι ξύπνιοι είχαν ρίξει στον υγρότοπο στα τέλη Σεπτεμβρίου.

Μετά από έγγραφη αναφορά του Γραφείου του προγράμματος στην Κρήτη, ο  Δήμος Χανίων ανταποκρίθηκε αμέσως και σε λιγότερο από μία εβδομάδα η υπηρεσία καθαριότητας απομάκρυνε τα νέα μπάζα. Επιπλέον, αποδέχτηκαν την πρόταση των ερευνητών του WWF Ελλάς, να τοποθετηθούν εμπόδια για τα τροχοφόρα έτσι ώστε να μην μεταφερθούν ξανά μπάζα στην εκβολή.

Ελπίζουμε η επόμενη ανάρτησή μας για τον Μορώνη να γίνει σύντομα και  να αφορά την επίσημη έναρξη των έργων αποκατάστασης του υγρότοπου.

Και από το καθιστικό βλέπεις τον υγρότοπο…

φωτο WWF Ελλάς / Γ.Σπινθάκη

Οι ιδιοκτήτες αυτού του καθιστικού να είναι άραγε φυσιολάτρες που δεν μπορούν να αποχωριστούν το καθιστικό τους ακόμη και όταν επισκέπτονται τον υγρότοπο Αποσελέμη;

Δυστυχώς δεν πρόκειται για φυσιολάτρες, αλλά για κάποιους που μετά την ανακαίνιση του σπιτιού τους μεταφέρανε τα παλιά τους έπιπλα κάπου που να μην τα βλέπουν καθημερινά, στον κοντινό υγρότοπο δηλαδή.

Δεν μπορούμε να αναγκάσουμε κανέναν να αγαπά και να νοιάζεται για τη φύση γύρω του, αλλά είναι δικαίωμά μας να κάνουμε κάτι για να μη συνεχίζει να την υποβαθμίζει.

Υ.Γ. Αναζητείται ο ιδιοκτήτης του σαλονιού, να το πάρει πίσω.

«Φρέσκα μπάζα» στον Μορώνη

Θα περίμενε κανείς ότι τουλάχιστον ο Μορώνης θα αποτελούσε το πλέον καλό παράδειγμα μεταξύ των νησιωτικών υγρότοπων. Μετά από την απομάκρυνση τόνων μπάζων με την υποστήριξη του Καποδιστριακού Δήμου Σούδας, την ενημέρωση της τοπικής κοινωνίας τουλάχιστον με μία εκδήλωση κάθε εξάμηνο τα δύο τελευταία χρόνια, το περσινό εθελοντικό μας πρόγραμμα, τις πάμπολλες ημέρες εθελοντικής εργασίας και την ανάληψη πρωτοβουλιών από το Δήμο Χανίων, θεωρούσαμε ότι ο υγρότοπος δεν θα αντιμετωπίζει πλέον προβλήματα με νέα μπάζα.

Το τοπίο μετά την καινούργια εικαστική παρέμβαση - WWF Ελλάς

Κι όμως η φωτογραφία μέλους του εθελοντικού Δικτύου για την παρακολούθηση των υγρότοπων, που απεικονίζει τα «φρέσκα» μπάζα, μας αποδεικνύει ότι αρκεί κάποιος ασυνείδητος να κάνει την αρχή για να επανέλθει η περιοχή στην προηγούμενη κατάσταση.

Είναι επιτακτική ανάγκη να ξεκινήσουν άμεσα τα έργα αποκατάστασης της εκβολής αλλά και τοποθέτησης εμποδίων για την αποφυγή κίνησης τροχοφόρων μέσα στον υγρότοπο. Δεν πρέπει να χάσουμε και άλλο πολύτιμο χρόνο που θα έχει ως αποτέλεσμα η περιοχή να γίνει ξανά σκουπιδότοπος. Τι λένε όμως οι «αρμόδιες τοπικές αρχές»; Σύντομα θα έχουμε νέα και θα σας ενημερώσουμε.

Ποταμός Μαλίων, η επιστροφή

Είχαμε υποσχεθεί πως θα επιστρέψουμε στον Ποταμό Μαλίων. Τα δραστήρια μέλη του Δικτύου για την Παρακολούθηση της Κατάστασης των Υγρότοπων της Κρήτης, ­μαζί τους και η τοπική κοινωνία, επέστρεψαν στον «τόπο του εγκλήματος» ενισχυμένοι με νέες δυνάμεις.

Συμπαραστάτες μας αυτή τη φορά, στο πλαίσιο της συνεργασίας του Δικτύου με εκπαιδευτικούς φορείς, οι φοιτητές του College Year in Athens οι οποίοι αν και θα έμεναν στην περιοχή μόνο για τρεις μέρες για τις ανάγκες του προγράμματος σπουδών τους, βρήκαν το χρόνο να γνωρίσουν έναν απειλούμενο υγρότοπο προσφέροντας σύντομης διάρκειας αλλά μεγάλης σημασίας εθελοντική εργασία για την προστασία του.

Οι εθελοντές στον «τόπο του εγκλήματος» - WWF Ελλάς / Θ.Γιαννακάκης

Η δράση αυτή ήρθε να συμπληρώσει το καλοκαιρινό εθελοντικό πρόγραμμα του WWF Ελλάς στα Μάλια.

Οι συντονισμένες δυνάμεις του Δικτύου και των εθελοντών φοιτητών έφτασαν στον Ποταμό Μαλίων την Τρίτη 20 Σεπτεμβρίου. Οι φοιτητές πρώτα συνέλεξαν τα σκουπίδια που άφησαν πίσω τους οι ασυνείδητοι επισκέπτες της περιοχής και στη συνέχεια τοποθέτησαν ενημερωτικές πινακίδες γύρω από τις αμμοθίνες για να τις προστατεύσουν από τα τροχοφόρα που επανειλημμένα εισβάλλουν στο χώρο.

Προηγουμένως είχαν ενημερωθεί με ειδική παρουσίαση από τους ανθρώπους του Προγράμματος για την προστασία των νησιωτικών Υγρότοπων και του Δικτύου για την Παρακολούθηση της Κατάστασης των Υγρότοπων της Κρήτης.

Η ημέρα ολοκληρώθηκε με τους επισκέπτες αρωγούς να «γεύονται» την κρητική φιλοξενία με τσικουδιά και κεράσματα που έφεραν μαζί τους οι πολυτιμότεροι σύμμαχοί μας στην περιοχή, οι πάντα δραστήριοι Σαρπιδονίστας.

Το Δίκτυο για την Παρακολούθηση της Κατάστασης των Υγρότοπων της Κρήτης υποστηρίζεται από το Σύστημα της Coca-cola στην Ελλάδα (Coca-Cola Τρία Έψιλον και Coca-Cola Hellas) μέσα από το πρόγραμμα «Αποστολή Νερό».