Στους υγρότοπους του Μιραμβέλλου

Παράδειγμα τυπικού μεσογειακού τοπίου αποτελεί η περιοχή του Μιραμβέλλου κοντά στον Άγιο Νικόλαο στην Κρήτη. Στους λόφους αναβαθμίδες με ελαιώνες σε συνδυασμό με μακία βλάστηση, ενώ σε απάνεμες θέσεις κήποι με εποχιακές καλλιέργειες. Στα όρια των χωραφιών συκιές και κάποιοι φυτοφράκτες, πρόχειρη βοσκή για τα ζώα της οικογένειας. Επιπλέον, τα λίγα σπίτια πλήρως προσαρμοσμένα στο μεσογειακό περιβάλλον δεν διασπούν τη γαλήνη που υπάρχει στο τοπίο. Ενδιαφέρον παρουσιάζει η χρήση του νερού στις περιοχές αυτές, αφού τα μικρά αποθέματα οδήγησαν τον άνθρωπο στην ανάπτυξη τεχνικών αειφορικής διαχείρισης με τη δημιουργία μικρών δεξαμενών και πηγαδιών σε περιοχές όπου υπήρχαν εποχιακά τέλματα· δηλαδή εκεί όπου η γη «κρατούσε» νερό.

Εικόνα 1. Εποχικό τέλμα Κουρούνες (KRI070). Διακρίνεται η πετρόχτιστη κατασκευή για την συγκέντρωση νερού (Φωτ. Θ.Γιαννακάκης/WWF Ελλάς)

Εικόνα 2. Πετρόχτιστη κατασκευή για τη συγκέντρωση νερού (Φωτ. Θ.Γιαννακάκης/WWF Ελλάς).

Η πρακτική αυτή, σε συνδυασμό με τις προσαρμοσμένες καλλιέργειες στο μεσογειακό περιβάλλον, αλλά και τη λογική «δεν πετάω τίποτα», έδωσε τη δυνατότητα να μην εξαντλούνται τα φυσικά αποθέματα. Ίσως να μην το έχουμε σκεφτεί, αλλά οι μεγαλύτεροι σε ηλικία κάτοικοι αυτών των περιοχών ξέρουν τον τρόπο να επιβιώσουν στην οικονομική κρίση και μπορούν να προτείνουν όχι οικονομικοτεχνικά μοντέλα αλλά παραδοσιακές πρακτικές που συμβαδίζουν με το φυσικό περιβάλλον και κάνουν καλό και στην τσέπη μας.

Εικόνα 3. Τα μέλη της ομάδας μαζί με μία ηλικιωμένη κυρία που καλλιεργεί κηπευτικά στον πετρόχτιστο κήπο της (Φωτ. Σ. Καψοριτάκη/Οικολογική Κίνηση Μιραμβέλλου)

Οι σκέψεις αυτές προέκυψαν μετά την επίσκεψή μας στην περιοχή μαζί με τα μέλη της Οικολογικής Κίνησης Μιραμβέλλου στο πλαίσιο των δράσεων του Δικτύου Παρακολούθησης της Κατάστασης των Υγρότοπων της Κρήτης. Σκοπός μας, να περιηγηθούμε στους μικρούς υγρότοπους (εποχιακά τέλματα) που υπάρχουν στην περιοχή και τους οποίους θα αναλάβουν υπό την προστασία τους τα μέλη της Οικολογικής Κίνησης. Ο καλός καιρός και η εξαιρετική παρέα βοήθησαν να επισκεφτούμε πέντε εποχιακά τέλματα και να θαυμάσουμε την ομορφιά της φύσης το φθινόπωρο.

Κλείνουμε το επόμενο ραντεβού με τα παιδιά από την Οικολογική Κίνηση κάπου την άνοιξη για να πάμε στη Λυγερή Κριτσάς, τον πανέμορφο υγρότοπο της περιοχής που δεν προλάβαμε να επισκεφτούμε. Είναι άλλωστε μια πολύ καλή ευκαιρία να απαντήσουμε ξανά και να συνδυάσουμε το τερπνόν (γνώση) μετά του ωφελίμου (καλή ρακί).  Έχει κι αυτά τα καλά το να συμμετέχεις στο Δίκτυο Παρακολούθησης των Υγρότοπων της Κρήτης.

Επιμένοντας στον ορίζοντα

Το γκρι του γραφείου, του καιρού, του άλλου καιρού, το συνηθίσαμε. Σε βαθμό που να μας λείπουν ή να ξεχνάμε τα άλλα χρώματα. Εκεί έξω όμως υπάρχει ακόμα ορίζοντας. Μας το θύμισε το πρωινό ταχυδρομείο από την Κρήτη, και το μοιραζόμαστε μαζί σας.

 Οι φθινοπωρινές εικόνες που μας έστειλαν τα μέλη του Δικτύου Παρακολούθησης της Κατάστασης των Υγρότοπων της Κρήτης που επιβλέπουν το εποχικό λιμνίο στο οροπέδιο του Ομαλού Βιάννου ήρθαν για να μας ξεσηκώσουν ακόμα περισσότερο.

Το λιμνίο στον Ομαλό Βιάννου είναι ένα Eποχικό Τέλμα Γλυκού Νερού στα 1.325 μ. υψόμετρο, νότια του νομού Ηρακλείου, κοντά στον οικισμό Κεφαλόβρυση, μέγιστης έκτασης 433 στρεμμάτων. Απολαύστε το φωτογραφικό οδοιπορικό, αλλά μη σταθείτε μόνο εκεί. Στην πρώτη ευκαιρία δραπετεύστε για λίγο αναζητώντας τα χρώματα του φθινοπώρου…

Φωτογραφίες:  Αριάδνη Φαλελάκη / WWF Ελλάς

Τo εθελοντικό πρόγραμμα για την Παρακολούθηση της Κατάστασης των Υγρότοπων της Κρήτης έχει βασικό σκοπό την προστασία των φυσικών υγρότοπων του νησιού, μέσω συχνών επισκέψεων των μελών του Δικτύου σε αυτές. Περισσότερες πληροφορίες για το εθελοντικό πρόγραμμα: m.noidou@wwf.gr  

Διαβάζοντας Παπαδιαμάντη στη λίμνη Σκιάθου

Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης  (1892). ΟΛΟΓΥΡΑ ΣΤΗ ΛΙΜΝΗ. 120 χρόνια μετά

Από τον Γιώργο Κατσαδωράκη

Η λίμνη Σκιάθου ή λίμνη τ’ Αη Γιώργη είναι μια μικρή λιμνοθάλασσα που βρίσκεται ακριβώς δίπλα στο λιμάνι, στα όρια της χώρας της Σκιάθου. Τελευταία άρχισαν να τη λένε κάποιοι και λίμνη του αεροδρομίου, μια και ένα μεγάλο μέρος της λίμνης μετατράπηκε σε διάδρομο προσγείωσης για το αεροδρόμιο που κατασκευάστηκε τη δεκαετία του ’70.

Ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης (ΑΠ) έγραψε το 1892 ένα μικρό διήγημα με τίτλο «Ολόγυρα στη λίμνη», γεμάτο  με υπέροχες περιγραφές αυτής της λίμνης και του περιβάλλοντός της. Το μικρό αυτό διήγημα θεωρείται από κάποιους ένα από τα αριστουργήματα του Παπαδιαμάντη. Οι περιγραφές και τα στοιχεία που παραθέτει ο ΑΠ για τους χαρακτήρες, την κοινωνία και τη φύση είναι αρκετά λεπτομερείς και σε συνδυασμό με την ακριβολογία του έχουν εμπνεύσει πολλούς κυρίως Σκιαθίτες ώστε να συγκεντρώσουν σχετικό υλικό, κυρίως παλιές φωτογραφίες και σχετικές μαρτυρίες. Μέσα στα πλαίσια του προγράμματος των νησιωτικών υγρότοπων επισκεφτήκαμε και το νησί της Σκιάθου και απογράψαμε και τη λίμνη τ΄Άη Γιώργη (SKI002). Η επαφή με τη λίμνη μας έδωσε την ιδέα να ξαναδιαβάσουμε το διήγημα, να συγκρίνουμε επιλεγμένα αποσπάσματα από το κείμενο του Παπαδιαμάντη με την κατάσταση που επικρατεί σήμερα στη λίμνη και να τα σχολιάσουμε υπό το πρίσμα των σημερινών μας παρατηρήσεων και των σύγχρονων επιστημονικών γνώσεων. Ανοίξτε τον Παπαδιαμάντη, βρέστε το «Ολόγυρα στη λίμνη» και απολαύστε το. Μετά διαβάστε τα παρακάτω.

 

Επί της αντίπερα όχθης, ήμισυ μίλιον μακράν, όπισθεν των καλαμιώνων…

Ο ΑΠ εκτιμά το μεγάλο μήκος της λίμνης, από τη θάλασσα προς τα πίσω, ήμισυ μίλιον, δηλαδή κάτι από περίπου 805 ως 926 μέτρα ανάλογα αν το μίλι είναι αγγλικό (1609) ή ναυτικό (1852 μέτρα). Κατά πάσα πιθανότητα όμως εννοεί ναυτικό, δηλαδή περίπου 900 μέτρα. Σήμερα η διάσταση αυτή είναι δυστυχώς μόνο 340μ. Δηλαδή το συνολικό της μήκος μετά την κατασκευή του αεροδρομίου, αλλά και διάφορων άλλων κτιρίων και εμπορικών εγκαταστάσεων (μάντρες υλικών) έχει συρρικνωθεί κατά 65% περίπου.

Εχωρίζετο η λίμνη από της θαλάσσης διά πλατείας λωρίδος γης αμμώδους και κισηρώδους, της οποίας μέρος ήτο το ναυπηγείον της πόλεως και μέρος ήτο ο σικυών του Παρρήση. Κατά την δυτικήν όμως γωνίαν της λωρίδος αυτής, όπου ήρχιζε ν’ απλούται το μήκος του λιμένος, η λωρίς αύτη έβαινε στενουμένη έως του Αργύρη του Μπαρμπαπαναγιώτη τον ανεμόμυλον, …/ 

Είναι κακό στον υγρότοπο να κτίζεις γήπεδα…

… γιατί απλά θα πλημμυρίσουν.

Δεν έχει περάσει ούτε ένα μήνας από την αναφορά του WWF Ελλάς σχετικά με τις σοβαρές επεμβάσεις στον υγρότοπο του Καρτερού και την επίσκεψη στην περιοχή του Εισαγγελέα Ηρακλείου. Οι υπηρεσίες δεν έχουν απαντήσει ακόμα, απάντησε όμως η φύση: τις προηγούμενες ημέρες εξαιτίας των έντονων βροχοπτώσεων στην περιοχή του Ηρακλείου, τα δύο (!) γήπεδα του Καρτερού πλημμύρισαν, για ακόμα μια φορά. Βεβαίως, δεν πλημμύρισαν διότι έβρεξε αλλά διότι είναι κατασκευασμένα (παράνομα) στις όχθες του ρύακα Καρτερού κοντά στην εκβολή.

φωτο: Κ. Παραγκαμιάν / WWF Ελλάς

Η περίπτωση του Καρτερού δεν είναι η μοναδική.  «Σερφάροντας» στο διαδίκτυο μπορεί κανείς να σταχυολογήσει ανάλογες ειδήσεις κάθε φθινόπωρο. Χθες ήταν ο Καρτερός, πριν κάποια χρόνια ο  Γιόφυρος, ο Μορώνης, ο Κλαδισός και άλλοι. Ήταν και η μεγάλη πλημμύρα στις εκβολές του Λήλαντα.

Η αρθρογραφία στα ΜΜΕ έχει συχνά τίτλους τρόμου όπως «θα πνιγούμε όλοι..», «καταστραφήκαμε!!..», «χάσαμε περιουσίες»… και σχεδόν πάντα καταλήγει με ευκολία στο «κάτι πρέπει να γίνει». Φαίνεται όμως ότι και ο προβληματισμός του αναγνώστη διαρκεί όσο διαρκεί η ανάγνωση του άρθρου ή έως και το άκουσμα των ανακοινώσεων σχετικά με τις ενέργειες των φορέων για αποζημιώσεις των πολιτών, τις επισκέψεις των αιρετών και τις υποσχέσεις ότι αυτά θα «τα αντιμετωπίσουμε» και «τέρμα σε τέτοιες καταστάσεις». Και μεγαλόπνοες δηλώσεις.

Είμαστε άραγε τόσο δυνατοί για να αντιμετωπίσουμε τη φύση και να πάμε ενάντια στους νόμους της; Μήπως θα ήταν προτιμότερο να περιμαζέψουμε τη «φοβερή» μας δύναμη για να ελέγξουμε τις αποθέσεις μπάζων και τις εκχερσώσεις που συνδυάζονται σχεδόν πάντα με τη δόμηση μέσα στις εκβολές και τις πλημμύρες με το που αρχίσει να βρέχει λίγο παραπάνω;

Οι υγροτοπικές εκτάσεις περιορίζουν τα πλημμυρικά φαινόμενα. Η αξία όμως αυτή προϋποθέτει την ύπαρξη ενός υγιούς οικοσυστήματος. Ένας εγκιβωτισμένος ρύακας με φυσικότητα ανύπαρκτη και χωρίς βλάστηση, δεν είναι ακριβώς η λύση, πόσο μάλλον και όταν η κοίτη του είναι γεμάτη από μπάζα.

Δεν αποτελεί μόνο ηθικό θέμα να σεβόμαστε τη φύση και την περιβαλλοντική νομοθεσία. Αποτελεί αναγκαιότητα για τον περιορισμό των άσκοπων δαπανών αλλά και της πιθανότητας να θρηνήσουμε ανθρώπινες ζωές. Ας αναλογιστούμε λοιπόν σε τι κατάσταση είναι το ρέμα και η εκβολή που υπάρχει σε κοντινή απόσταση από το σπίτι μας και ας αναζητήσουμε τρόπους να την προστατεύσουμε.

Ο Δήμος ήρθε, τα μπάζα έφυγαν

Υπάρχει κάποια συνταγή για την προστασία των υγρότοπων; Συνταγή όχι ακριβώς, αλλά τα βασικά συστατικά παραμένουν: ενημέρωση, ενεργοποίηση των πολιτών και συνεργασία με τους αρμόδιους φορείς οι οποίοι δεν είναι πάντα τόσο αργοί στις αντιδράσεις τους. Φτάνει να υπάρχει κάποιος να τους κινητοποιεί.

Παρεμπόδιση της εισόδου τροχοφόρων στην εκβολή Μορώνη για την αποφυγή νέας υποβάθμισης από μπάζα (φωτ. WWF Ελλάς / Γ. Αυγέρος)

Στην περίπτωση της εκβολής Μορώνη, είναι η δράση του Δικτύου για την Παρακολούθηση της Κατάστασης των Υγρότοπων της Κρήτης που έφερε θετικές εξελίξεις.

Η άμεση ενεργοποίηση των μελών του Δικτύου είχε ως αποτέλεσμα να εντοπιστούν αμέσως τα «φρέσκα μπάζα» που κάποιοι ξύπνιοι είχαν ρίξει στον υγρότοπο στα τέλη Σεπτεμβρίου.

Μετά από έγγραφη αναφορά του Γραφείου του προγράμματος στην Κρήτη, ο  Δήμος Χανίων ανταποκρίθηκε αμέσως και σε λιγότερο από μία εβδομάδα η υπηρεσία καθαριότητας απομάκρυνε τα νέα μπάζα. Επιπλέον, αποδέχτηκαν την πρόταση των ερευνητών του WWF Ελλάς, να τοποθετηθούν εμπόδια για τα τροχοφόρα έτσι ώστε να μην μεταφερθούν ξανά μπάζα στην εκβολή.

Ελπίζουμε η επόμενη ανάρτησή μας για τον Μορώνη να γίνει σύντομα και  να αφορά την επίσημη έναρξη των έργων αποκατάστασης του υγρότοπου.

Και από το καθιστικό βλέπεις τον υγρότοπο…

φωτο WWF Ελλάς / Γ.Σπινθάκη

Οι ιδιοκτήτες αυτού του καθιστικού να είναι άραγε φυσιολάτρες που δεν μπορούν να αποχωριστούν το καθιστικό τους ακόμη και όταν επισκέπτονται τον υγρότοπο Αποσελέμη;

Δυστυχώς δεν πρόκειται για φυσιολάτρες, αλλά για κάποιους που μετά την ανακαίνιση του σπιτιού τους μεταφέρανε τα παλιά τους έπιπλα κάπου που να μην τα βλέπουν καθημερινά, στον κοντινό υγρότοπο δηλαδή.

Δεν μπορούμε να αναγκάσουμε κανέναν να αγαπά και να νοιάζεται για τη φύση γύρω του, αλλά είναι δικαίωμά μας να κάνουμε κάτι για να μη συνεχίζει να την υποβαθμίζει.

Υ.Γ. Αναζητείται ο ιδιοκτήτης του σαλονιού, να το πάρει πίσω.

Χρυσή Ακτή Πάρου: μερικά ακίνητα ερωτήματα

«…Αίσιο τέλος φαίνεται πως έχει η υπόθεση της οικοδόμησης τμήματος του υγρότοπου Χρυσή Ακτή στην Πάρο, αφού το πολεοδομικό γραφείο Νάξου ανακάλεσε τελικά την οικοδομική άδεια, μετά από τις καταγγελίες πολιτών και φορέων…».

Ο υγρότοπος στη Χρυσή Ακτή δεν είναι παρά υπόλειμμα ενός πολύ μεγαλύτερου υγρότοπου που συστηματικά επιχωματώθηκε και δομήθηκε κατά το παρελθόν, ενώ και η συγκεκριμένη ιδιόκτητη έκταση μπαζώθηκε συστηματικά και σηκώθηκε περίπου 1,5-2 μέτρα φτάνοντας στο ύψος του αγροτικού δρόμου που δημιουργήθηκε. Γι’ αυτό το λόγο επιβλήθηκαν και πρόστιμα στο παρελθόν, αλλά ο χώρος δεν αποκαταστάθηκε ποτέ. Η πρώτη παράγραφος λοιπόν, θα μπορούσε να σταθεί από μόνη της ως χαρμόσυνη είδηση, ως πρόλογος και συνάμα ως επίλογος μιας άσχημης, κατά τα άλλα, ιστορίας με καλό τέλος, που μας απασχόλησε στις αρχές του καλοκαιριού.

Ο υγρότοπος της Χρυσής Ακτής ένα χρόνο πριν, κατά την απογραφή του το 2010 – © WWF Ελλάς / Ν. Γεωργιάδης.

Ωστόσο, το θέμα δεν είναι τόσο απλό και δεν θα μπορούσε κανείς από εμάς να μείνει στη «μισή είδηση». Γιατί το συγκεκριμένο θέμα εγείρει για πολλοστή φορά μια σειρά από ερωτήματα, που μένουν αναπάντητα και μας ταλαιπωρούν χρόνια ολόκληρα σε πολλές παρόμοιες περιπτώσεις. Τα βασικότερα λοιπόν ερωτήματα είναι:

• Γιατί θα πρέπει να υπάρχουν καταγγελίες και έντονη ενασχόληση απλών ανθρώπων με τα συγκεκριμένα θέματα, ούτως ώστε οι αρμόδιες υπηρεσίες να κάνουν αυτό που θα έπρεπε εξαρχής να κάνουν;
• Γιατί μετά από τόσα χρόνια το νομικό καθεστώς για το τι επιτρέπεται, πού επιτρέπεται και πώς επιτρέπεται να δραστηριοποιείται ο άνθρωπος μέσα στα σημαντικά οικοσυστήματα δεν έχει ξεκαθαρίσει; Γιατί λοιπόν δεν υπάρχει ακόμα ένας ολοκληρωμένος χωροταξικός σχεδιασμός σε αυτήν τη χώρα;
• Γιατί μπορεί ο καθένας να παραποιεί στοιχεία και πληροφορίες με αποτέλεσμα να χτίζει οπουδήποτε θέλει;
• Γιατί δεν υπάρχουν έλεγχοι εξαρχής;
• Και τέλος και εξίσου σημαντικό με τα παραπάνω, γιατί δεν γίνεται αποκατάσταση των περιοχών που διαταράχτηκαν από ανθρώπινες δραστηριότητες που κρίθηκαν, εκ των υστέρων, ως παράνομες;

Η θεμελίωση της «επίμαχης» οικοδομής κυριολεκτικά πάνω στο νερό του υγρότοπου © briefingnews.gr / Ε. Ηλιοπούλου

Και σε αυτό το τελευταίο θα θέλαμε να μείνουμε και να τονίσουμε ότι, ενώ θα έπρεπε να αποτελεί υποχρέωση του παραβάτη, να αποκαταστήσει τον χώρο, εφόσον μια υπόθεση τελεσιδικήσει, αυτό δεν συμβαίνει πάντα, αφού είτε δεν ζητείται από τις εκάστοτε αποφάσεις, είτε, ακόμα και αν ζητηθεί, δεν πραγματοποιείται από τον παραβάτη. Ελπίζουμε λοιπόν, η υπόθεση της Χρυσής Ακτής να αποτελέσει την εξαίρεση στον κανόνα και εφόσον η υπόθεση τελεσιδικήσει, να υποχρεωθεί ο παραβάτης σε αποκατάσταση του χώρου, την οποία και θα πράξει. Εμείς θα είμαστε πάντως παρόντες, παρακολουθώντας τις εξελίξεις και παρεμβαίνοντας, εφόσον χρειαστεί.

Αν θέλετε να πάρετε την ιστορία από την αρχή, διαβάστε εδώ και εδώ

Ένας υγρότοπος επέστρεψε στη λίστα μας…

Να ξανακερδίζεις υγρότοπους που κάποτε θεωρούσες χαμένους, είναι μια στιγμή αισιοδοξίας και ενθάρρυνσης μέσα στον κυκεώνα των πολυετών προσπαθειών. Η εικόνα λοιπόν, του υγρότοπου στον όρμο Μαριδάτη, της βορειοανατολικής Κρήτης, να επανέρχεται στη ζωή, σίγουρα μας «ανέβασε την ψυχολογία»…

Ο κατεστραμμένος υγρότοπος Μαριδάτη στην περιοχή της Σητείας, Αύγουστος 2008 - WWF Ελλάς / Θ.Γιαννακάκης

Η υποβάθμιση που είχε υποστεί η συγκεκριμένη περιοχή είχε ως αποτέλεσμα η λίμνη να έχει καταταχθεί, στο πλαίσιο της καταγραφής των νησιωτικών υγρότοπων της Ελλάδας, στους κατεστραμμένους υγρότοπους του νησιού. Η περιοχή αν και ανήκει σε Ζώνη Ειδικής Προστασίας, είχε επιχωματωθεί πλήρως το 2007. Ενέργειες όμως του Περιβαλλοντικού Συλλόγου Δήμου Ιτάνου, της Ελληνικής Ορνιθολογικής Εταιρείας και του Ελληνικού Κέντρου Βιοτόπου Υγροτόπων είχαν ως αποτέλεσμα να ασκηθούν πιέσεις στον (τότε) Δήμο Ιτάνου και τη Νομαρχία Λασιθίου για αποκατάσταση του υγρότοπου. Δυστυχώς, παρά τις πιέσεις, οι ενέργειες αποκατάστασης περιελάμβαναν τα ελάχιστα δυνατά, το σκάψιμο δηλαδή μιας «λακούβας».

Φέτος τον Αύγουστο, τέσσερα χρόνια μετά, τα μέλη του Δικτύου για την Παρακολούθηση της Κατάστασης των Υγρότοπων της Κρήτης στη Σητεία πραγματοποίησαν επίσκεψη στη Μαριδάτη. Τα νέα από την επίσκεψη τους ήταν αισιόδοξα, ο υγρότοπος ξαναδημιουργείται. Στις αρχές Σεπτέμβρη ακολούθησε επίσκεψη των ερευνητών του WWF Ελλάς και καταγραφή της νέας κατάστασης.

Ο υγρότοπος Μαριδάτη επουλώνει σιγά-σιγά τις πληγές του, Σεπτέμβριος 2011 - WWF Ελλάς/Θ. Γιαννακάκης

Στη λίμνη Μαριδάτη η ζωή επανέρχεται. Αν και δεν είναι όπως παλιά, σε ό, τι αφορά τα είδη φυτών και την έκταση, ο υγρότοπος ικανοποιεί πλέον τα κριτήρια για να ενταχθεί στη λίστα με τους φυσικούς υγρότοπους της Κρήτης. Το γεγονός αυτό αποτελεί μία καλή απόδειξη ότι υπάρχουν ακόμη τα περιθώρια όχι μόνο για να σταματήσουμε την υποβάθμιση των νησιωτικών υγρότοπων αλλά και να την αντιστρέψουμε. Φτάνει να αφήσουμε τη φύση να επουλώσει τις πληγές της και να μην δημιουργούμε νέες…

Οι τουρίστες φεύγουν και τα σκουπίδια μένουν…

Σιγά-σιγά οι εξορμήσεις στις παραλίες μειώνονται, τα σκουπίδια όμως σε αυτές από τους επισκέπτες του καλοκαιριού θα μείνουν…

Ένα μικρό δείγμα από τα σκουπίδια στον υγρότοπο Καρτερού - WWF Ελλάς/Π. Μπαξεβάνη

Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η εικόνα δύο παράκτιων υγρότοπων στην Κρήτη, της εκβολής Καρτερού και της εκβολής  Αποσελέμη. Οι υγρότοποι αυτοί έχουν την «τύχη» να βρίσκονται σε κοντινή απόσταση από το Ηράκλειο, επομένως είναι δημοφιλείς προορισμοί για τουρίστες και κατοίκους της ευρύτερης περιοχής. Η εικόνα που κατέγραψαν οι εθελοντές του Δικτύου για την Παρακολούθηση της Κατάστασης των Υγρότοπων της Κρήτης πρέπει να προβληματίσει για την αδιαφορία των επισκεπτών, αλλά και των αρμοδίων αρχών.

Κρινάκια της Θάλασσας ανάμεσα στα σκουπίδια στις αμμοθίνες του Αποσελέμη - WWF Ελλάς/Μ. Νοΐδου

Ως πότε οι εκβολές και οι αμμοθίνες θα είναι σκουπίδοτοποι  και τα κρινάκια θα ανθίζουν ανάμεσα στα πλαστικά μπουκάλια; Του χρόνου πάλι στις ίδιες παραλίες θα πάμε και τα σκουπίδια θα είναι εκεί να μας περιμένουν…

Όσο κάποιοι θα “γκρεμίζουν”, εμείς θα “χτίζουμε”…

Θυμάστε όταν, πριν ένα περίπου μήνα, οι Σαρπιδονίστας και οι εθελοντές του WWF Ελλάς οριοθέτησαν με ξύλινους πασσάλους και σχοινί τις αμμοθίνες  στον υγρότοπο του ποταμού Μαλίων;

Ε λοιπόν, χθες νωρίς το πρωί, δεχτήκαμε ένα τηλεφώνημα από κάτοικο της περιοχής, ο οποίος μας ενημέρωσε ότι κάποιος /κάποιοι κατέστρεψαν τμήμα της περίφραξης που οριοθετούσε τις αμμοθίνες. Με την επίσκεψη μας διαπιστώσαμε ότι έσπασαν πασσάλους και έκοψαν το σχοινί, με σκοπό να μπαίνουν οχήματα στον χώρο των προστατευόμενων αμμοθινών.

Το έργο των παρανομούντων - WWF Ελλάς/Μ. Νοΐδου

Σε άμεση αντίδραση, μέλη των Σαπριδονίστας και η ομάδα του WWF Ελλάς στην Κρήτη, θα αποκαταστήσουν άμεσα τις ζημιές. Παράλληλα ελπίζουμε ότι με τη συνδρομή του Δήμου Χερσονήσου, θα τοποθετηθούν μεγάλες πέτρες που θα εμποδίζουν τα οχήματα να μπαίνουν στις αμμοθίνες.

Όσο λοιπόν κάποιοι θα χαλάνε, εμείς θα φτιάχνουμε… Σε συνεργασία μάλιστα με την τοπική κοινωνία θα παρακολουθούμε τον υγρότοπο, ολοένα και πιο στενά. Που θα πάει… Οι παρανομούντες ή θα βαρεθούν ή θα συλληφθούν!