Ένα φτιάχνει, δύο χαλάνε..

Ο Βόρειος Οδικός Άξονας της Κρήτης εξυπηρετεί μεγάλο αριθμό οχημάτων και φυσικά πρέπει το οδόστρωμα να βρίσκεται σε άριστη κατάσταση. Τι γίνεται όμως με τα υλικά που προκύπτουν από την αντικατάσταση του οδοστρώματος ;

Στην περίπτωση της συντήρησης της γέφυρας στο ποταμό Πετρέ, έξω από το Ρέθυμνο, τα «άχρηστα» πλέον υλικά οδοποιίας ρίχθηκαν κατευθείαν μέσα στην κοίτη του ποταμού.

Τελικά ακόμη και τα αυτονόητα, ότι δηλαδή τα κομμάτια ασφάλτου δεν έχουν θέση μέσα στο ποτάμι και ότι οι υγρότοποι και το φυσικό περιβάλλον της νησιωτικής Ελλάδας δεν είναι περιοχές προς κάθε χρήση και κυρίως περιοχές απόθεσης μπάζων δεν έχουν γίνει κατανοητά από τους εκτελεστές δημοσίων έργων.

Δεν είναι εξάλλου πρώτη φορά όπου εργασίες δημοσίων έργων δεν λαμβάνουν υπόψη στην πράξη την προστασία του περιβάλλοντος και ενώ πάνε να φτιάξουν το ένα με την ολοκλήρωση του έργου κάτι άλλο έχει χαλάσει.

Advertisements

Αυξάνονται και πληθύνονται οι παράνομες χωματερές στη Δαδιά!

Φαίνεται πως ο ελληνικός παραλογισμός δεν πρόκειται να μας εγκαταλείψει ούτε εντός του 2011… Πώς αλλιώς να εξηγήσει κανείς ότι το νέο έτος μας βρίσκει με δύο νέες παράνομες χωματερές που έχουν αρχίσει να δημιουργούνται μέσα στο Εθνικό Πάρκο Δάσους Δαδιάς-Λευκίμης-Σουφλίου.

Η χωματερή στο παλιό στρατόπεδο συνεχώς επεκτείνεται - WWF Ελλάς/Γ. Μαρίνος

Φαίνεται πως οι πολλές αναφορές και τα δημοσιεύματα για τα σκουπίδια στη Δαδιά, καθώς και οι γεμάτες στόμφο δηλώσεις πολιτικών προσώπων περί «δάσους ανυπέρβλητης ομορφιάς»,  δεν επηρέασαν φορείς κι ιδιώτες, οι οποίοι συνεχίζουν να αψηφούν την τεράστιας σημασίας, τόσο σε εθνικό όσο και σε ευρωπαϊκό επίπεδο, περιοχή.

Η κατάσταση με τη διαχείριση των απορριμμάτων επιδεινώνεται με την πάροδο του χρόνου και έτσι, πέρα από τις δύο «γνωστές και καταγεγραμμένες» παράνομες «μίνι» χωματερές, κοντά στο παλιό στρατόπεδο της Δαδιάς και δίπλα στο Διαβολόρεμα, τώρα έχουμε ακόμη δύο.

Μία από τις δύο νέες χωματερές... - WWF Ελλάς/Γ. Μαρίνος

Η μία είναι πάνω στον δρόμο που ενώνει την Δαδιά με την εθνική οδό και η άλλη ακριβώς δίπλα στο ποτάμι Διαβολόρεμα  αλλά σε άλλη τοποθεσία από την προαναφερθείσα. Αξίζει να αναφερθεί ότι η χωματερή στο παλιό στρατόπεδο συνεχώς και μεγαλώνει αφού δεν γίνεται αποκομιδή. Η μόνη και τελευταία αποκομιδή που έγινε στη συγκεκριμένη περιοχή, ήταν κάποιες μέρες μετά την ανακοίνωσή μας τον Ιούνιο και έκτοτε τίποτε περισσότερο… Τα δε άλλα σημεία συνεχίζουν να τροφοδοτούνται σε σταθερή βάση.

Η δεύτερη νέα χωματερή δίπλα στο Διαβολόρεμα - WWF Ελλάς/Γ. Μαρίνος

Πολύ συχνά λοιπόν ερχόμαστε στη δύσκολη θέση να προσπαθούμε να εξηγήσουμε σε επισκέπτες, αλλοδαπούς αλλά και Έλληνες, την εικόνα αυτή. Τους είναι αδιανόητο ένα εθνικό πάρκο όπως αυτό, να έχει μια τέτοια αντιμετώπιση, τόσο από την επίσημη πολιτεία όσο και από ορισμένους ιδιώτες της περιοχής.

Η διαχείριση των απορριμμάτων είναι ένα θέμα λυμένο από καιρό στις περισσότερες χώρες του ανεπτυγμένου κόσμου.  Για εμάς εδώ στην Ελλάδα συνεχίζει να παραμένει ένα δισεπίλυτο πρόβλημα για δυνατούς  λύτες, το οποίο υποβαθμίζει μάλιστα περιοχές ύψιστης οικολογικής αξίας, όπως η Δαδιά.

Οι εθελοντές ανοίγουν δρόμο για την επιστροφή της ζωής στον Μορώνη!

 

Διανύουμε ήδη την τέταρτη μέρα που οι συμμετέχοντες στο θερινό πρόγραμμα εθελοντικής εργασίας στη Σούδα συμβάλλουν στην προσπάθειά μας να ζωντανέψει και πάλι ο υγρότοπος της εκβολής Μορώνη.

Οι εθελοντές επί τω έργω - WWF Ελλάς/Θ. Γιαννακάκης

Παρότι έχουν περάσει μόνο λίγοι μήνες από τότε που ξεμπαζώθηκε ένα τμήμα του υγροτόπου, οι αλμυρόβαλτοι αναδημιουργούνται με ταχείς ρυθμούς. Οι αλμύρες και τα αλμυρίκια έχουν εξαπλωθεί πολύ κι όταν η περιοχή κατακλύζεται με το θαλασσινό νερό, γεμίζει με μικρά ψάρια και καβούρια.

Η αποκατάσταση των αλμυρόβαλτων - WWF Ελλάς/Χ. Χριστόπουλος

Οι εθελοντές, με τη βοήθεια ενός ειδικού μηχανήματος, απομάκρυναν τις πέτρες και τα οικοδομικά υλικά από την περιοχή δημιουργώντας καλύτερες συνθήκες  για τον εποικισμό της από φυτά και ζώα. Τις επόμενες ημέρες θα ενημερώσουν πόρτα-πόρτα τους κατοίκους για την αποκατάσταση του υγροτόπου και θα διερευνήσουν τις απόψεις τους, συμπληρώνοντας ειδικά ερωτηματολόγια. Την ερχόμενη εβδομάδα  θα οριοθετήσουν τον υγρότοπο από την πλευρά της  θάλασσας με σημαδούρες ενώ στις 22 Ιουλίου θα πραγματοποιηθεί μεγάλη ανοικτή εκδήλωση στο Ναυταθλητικό Κέντρο της Σούδας, όπου θα παρουσιαστεί η μελέτη που εκπόνησε το WWF Ελλάς  με ίδιους πόρους για την οικολογική αποκατάσταση, προστασία και συνετή διαχείριση της εκβολής. 

Έρχεται λοιπόν η ώρα της αλήθειας και θα φανεί εάν όλη αυτή η ανιδιοτελής προσπάθεια που γίνεται τον τελευταίο χρόνο έχει πιάσει τόπο. Ο εθελοντισμός έκανε την αρχή. Θα υπάρξει η συνέχεια από τους κατοίκους, τους τοπικούς άρχοντες και τους αρμόδιους φορείς;

Δείτε επίσης:
Υγρότοποι: Η ζωή θα επιστρέψει στην εκβολή Μορώνη Σούδας
Δείτε ένα ενημερωτικό video για τη δράση του WWF Ελλάς για την προστασία της εκβολής Μορώνη.

Η ιστορία του καναλιού που θέλησε να ξαναγίνει ποταμός…

Μια φορά και έναν καιρό υπήρχε ένας ποταμός σε ένα κομμάτι γης που κάποια στιγμή έγινε ένα μεγάλο νησί και το ονόμασαν Εύβοια. Ο ποταμός που παρέμεινε εκεί βαφτίστηκε κι αυτός: τον είπαν Λήλαντα. Γεννήθηκε πολύ πριν τον άνθρωπο και δούλευε επί αιώνες σε συνεργασία με την υπόλοιπη φύση, για το χατίρι μιας κυράς που την έλεγαν Αρμονία. Καθώς περνούσαν τα χρόνια, ο ποταμός μεγάλωνε και μαζί του μεγάλωνε και το έργο που προσέφερε. Δημιούργησε μια μεγάλη και πολύ εύφορη πεδιάδα και ένα όμορφο δέλτα, στο οποίο έβρισκαν τροφή και καταφύγιο πολλά είδη πουλιών και άλλων ζώων.

Ένας ολόκληρος οικισμός δημιουργήθηκε τα τελευταία χρόνια πάνω στο δέλτα του Λήλαντα - WWF Ελλάς/Ν. Γεωργιάδης

Κάποια στιγμή στην περιοχή εμφανίστηκε ο άνθρωπος. Ο ποταμός τον καλοδέχτηκε και του προσέφερε την εύφορη πεδιάδα που είχε δημιουργήσει προκειμένου να κατοικήσει εκεί, να την καλλιεργήσει και να τραφεί. Προς τιμή του λοιπόν ο άνθρωπος ονόμασε την πεδιάδα αυτή Ληλάντιο Πεδίο. Τα χρόνια πέρασαν έγιναν αιώνες και μαζί τους η δουλειά για την κυρά Αρμονία συνεχιζόταν. Η Βροχή έπεφτε και ο Λήλας τη μάζευε στην αγκαλιά του και την μετέφερε μαζί με άλλα υλικά προς το δέλτα του, όπου συνέχιζε να προσφέρει την εύφορη γη του σε φυτά, ανθρώπους και ζώα. Ο άνθρωπος καλλιεργούσε τη γη και την πότιζε με τα νερά που του έφερνε ο Λήλας. Όλα δούλευαν ρολόι και όλοι ήταν χαρούμενοι…

Κάποια στιγμή όμως, ο άνθρωπος αποφάσισε ότι ήθελε περισσότερα. Αποφάσισε ότι ήθελε περισσότερη γη για καλλιέργειες, περισσότερο νερό και στη συνέχεια περισσότερη γη για να χτίσει σπίτια, αποθήκες, θερμοκήπια και άλλα πολλά.… Στην περιοχή άρχισαν να καταφθάνουν και άνθρωποι που είχαν σπίτι και δουλειά σε άλλη περιοχή. Όμως τους άρεσε εκεί. Είχε θάλασσα, όμορφο τοπίο, ποταμό, φύση. Έτσι αποφάσισαν να φτιάξουν κι εκεί ένα σπίτι που το ονόμασαν «Εξοχικό» και το οποίο το επισκέπτονταν μερικές μόνο μέρες τον χρόνο. Κάπως έτσι όλοι αυτοί οι άνθρωποι μαζί αποφάσισαν να πάρουν τα ηνία από την Αρμονία και να γίνουν αυτοί οι αφέντες της περιοχής.

Η πλημμύρα του Λήλαντα έκοψε τους δρόμους στα δύο και παρέσυρε ολόκληρα σπίτια - WWF Ελλάς/Ν. Γεωργιάδης

Έτσι και έκαναν και σιγά, σιγά άρχισαν να κατεβαίνουν όλο και χαμηλότερα στην εύφορη πεδιάδα, μέχρι που έφτασαν στη θάλασσα και είδαν ότι το πιο όμορφο κομμάτι της πεδιάδας ήταν το δέλτα του Λήλαντα. Εκεί λοιπόν άρχισαν να χτίζουν έναν νέο οικισμό. Ήταν τόσο όμορφα εκεί που αποφάσισαν να ονομάσουν τον οικισμό τους «Όαση». Έτσι άρχισαν να χτίζουν και ο ποταμός έβλεπε. Έχτιζαν, έχτιζαν, ώσπου τελείωσε η στεγνή γη και κάποιοι έμειναν παραπονεμένοι. Τότε οι άνθρωποι που ήσαν πρώτοι μεταξύ πρώτων τους καθησύχασαν λέγοντάς τους ότι θα κάνουν ό, τι είναι απαραίτητο για να χτίσουν και αυτοί και να μη μείνουν παραπονεμένοι. Έτσι, κατά τους καλοκαιρινούς μήνες, όταν ο Λήλας είναι πάντα πιο αδύναμος, του επιτέθηκαν και τον χτύπησαν με μανία. Τον περιόρισαν, τον έσκαψαν και τελικά τον φυλάκισαν, ορθώνοντας σε μεγάλο τμήμα της κοίτης του τσιμεντένια τείχη και μετατρέποντάς τον σε κανάλι.

Ανενόχλητοι πια άρχισαν να μπαζώνουν και να χτίζουν μεγάλα τμήματα του δέλτα του Λήλαντα. Μόλις τελείωσαν, όλοι οι άνθρωποι ήταν πια ικανοποιημένοι και ο Λήλας έστεκε και τους κοίταζε. Αποδυναμωμένος πια και φυλακισμένος, ήταν ανήμπορος να προσφέρει όσα πρόσφερε παλιά. Και η ζωή κύλησε για λίγο ομαλά. Όμως στην φούρια τους να χτίσουν παντού, οι άνθρωποι δεν σήκωσαν το κεφάλι για να δουν τι κάνουν (βλέπετε πολλά από αυτά που έκαναν ήταν παράνομα και άρα έπρεπε να γίνουν γρήγορα). Όταν πια τελείωσαν το μεγαλύτερο κομμάτι της «δουλειάς» τους, ανασήκωσαν για λίγο το κεφάλι και είδαν ότι η περιοχή δεν ήταν πια τόσο όμορφη…

Το δέλτα του Λήλαντα είχε γεμίσει με λάσπη - WWF Ελλάς/Ν. Γεωργιάδης

Για την ακρίβεια ήταν πλέον άσχημη. Τα σπίτια άναρχα βαλμένα εδώ και εκεί, οι δρόμοι έσκιζαν και χώριζαν τη γη, η πεδιάδα άρχισε να γίνεται λιγότερο εύφορη, η παραλία συρρικνώθηκε και βρώμιζε συχνά, η φύση όλο και λιγόστευε και το ποτάμι… ο Λήλας με το δέλτα του, ήταν πια κανάλι. Πουθενά δεν υπήρχε η οργιώδης βλάστηση και τα δεκάδες πουλιά που ομόρφαιναν το τοπίο και βέβαια πουθενά δεν υπήρχε η αναπλήρωση και ο εμπλουτισμός της γης που προσέφερε κάποτε ο Λήλας.

Ωστόσο, η βροχή, που ήταν ο μεγαλύτερος σύμμαχος του Λήλαντα, δεν είχε πει την τελευταία της λέξη. Έτσι κάποια μέρα πλησίασε τον ποταμό για να τον παρηγορήσει προτείνοντάς του μια ύστατη προσπάθεια αντεπίθεσης. Ο Λήλας δέχτηκε και μετά από μερικές μέρες σχεδιασμού της μάχης, η βροχή άρχισε να πέφτει λυσσαλέα από τους ουρανούς. Ο Λήλας τη μάζευε αστείρευτα, άλλωστε ήταν κάτι που όφειλε αλλά και ήξερε να κάνει πολύ καλά. Σιγά, σιγά ο Λήλας μεγάλωνε ξανά κι όσο η βροχή έπεφτε, τόσο αυτός μεγάλωνε, ώσπου κάποια στιγμή δυνάμωσε τόσο, που έσπασε τα πρώτα τσιμεντένια τείχη. Εκείνα που οι άνθρωποι είχαν ορθώσει για να τον φυλακίσουν… Και μαζί με τα τείχη, παρέσυρε σπίτια, δρόμους, κολώνες, αυτοκίνητα, στην προσπάθειά του να ξαναγίνει αυτό που ήταν κάποτε: ένας Ποταμός!!!

Χωρίς να βάλουν μυαλό… Τα έργα εγκλωβισμού του Λήλαντα ξανάρχισαν… - WWF Ελλάς/Ν. Γεωργιάδης

Όταν η βροχή πια στέρεψε, οι άνθρωποι δεν πίστευαν στα μάτια τους. Πολλά από αυτά που με κόπους είχαν χτίσει έγιναν βορά του καναλιού που ήθελε να ξαναγίνει ποτάμι. Τα όνειρά τους είχαν πλέον γεμίσει λάσπες και συντρίμμια. Αντί όμως, να συνειδητοποιήσουν ότι έπρεπε με κάποιον τρόπο να τα βρουν και να συμμαχήσουν με τον Λήλαντα αλλά και την υπόλοιπη φύση, προκειμένου να μην ξαναζήσουν παρόμοιες στιγμές, αυτοί αντεπιτέθηκαν ξανά και άρχισαν πάλι να στήνουν τα τείχη τους, να σκάβουν βαθύτερα για να ξανακάνουν τον Λήλαντα κανάλι… Δεν κατάλαβαν ούτε για μια στιγμή ότι μπορεί να νίκησαν και να κατέστρεψαν την Αρμονία και τη Φύση, αλλά τον ποταμό δεν θα τον νικήσουν έτσι απλά. Και δυστυχώς για όλους η ιστορία θα επαναληφθεί…

ΥΓ1. Οποιαδήποτε ομοιότητα με ονόματα και καταστάσεις ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΘΟΛΟΥ συμπτωματική.

ΥΓ2. Οι εκβολές του ποταμού Λήλαντα είναι ένας από τους 77 υγρότοπους που έχουμε απογράψει στην Εύβοια. Μαζί με το Έλος Μπούρτζι αποτελούσαν κάποτε έναν ενιαίο υγρότοπο, ο οποίος συρρικνώθηκε και υποβαθμίστηκε σημαντικά από παράνομες ανθρώπινες δραστηριότητες. Στο Ληλάντιο Πεδίο υπάρχει ένας ακόμα πολύ σημαντικός υγρότοπος, η Αλυκή Κοπανά, ο οποίος δεν ξέφυγε ούτε αυτός από την ανθρώπινη δίψα για επέκταση και «ανάπτυξη».

Κείμενο: Νίκος Γεωργιάδης

Δείτε σχετικές ειδήσεις:

Σερβιτόρος της Εύβοιας

Απογευματινή

Και η άλλη άποψη…

Οι υγρότοποι του Μεγανησίου… μια ευχάριστη έκπληξη!

Επιβιβαζόμενοι στο καράβι που θα μας πήγαινε στο Μεγανήσι, δεν φανταζόμασταν την ευχάριστη εικόνα που θα συναντούσαμε στο μικρό νησί δίπλα στη Λευκάδα. Έχοντας καταγράψει από δορυφορική εικόνα τους 3 υγροτόπους του νησιού, ήμασταν σίγουροι ότι παρουσίαζαν ενδιαφέροντα χαρακτηριστικά και ότι βρίσκονταν σε σχετικά καλή κατάσταση, ανεπηρέαστοι από την ανθρώπινη παρέμβαση.

Η ανθρώπινη παρέμβαση στο Έλος Ακόνι είναι εμφανής

Όμως στο πεδίο τα πράγματα ήταν ακόμα καλύτερα, με μοναδική παραφωνία την εκτενή επιχωμάτωση που συναντήσαμε στον υγρότοπο του έλους Ακόνι. Ωστόσο, ακόμα και αυτός μπορεί να χαρακτηριστεί ως υγρότοπος υψηλού βαθμού φυσικότητας. Συγκεκριμένα, την Παρασκευή 23 Απριλίου απογράφηκαν στο Μεγανήσι 2 αλμυρά εποχιακά τέλματα (έλος Ακόνι και έλος Ελιάς) και ένα ακόμα με μόνιμη παρουσία υφάλμυρου έως αλμυρού νερού (έλος Γρίλα), το οποίο πραγματικά μας εντυπωσίασε με τα χαρακτηριστικά του, τη θέση του και τον υψηλό βαθμό φυσικότητας που έχει.

Θαυμάζοντας το Έλος Γρίλια...

Το έλος Γρίλα ξεπροβάλει ξαφνικά κατηφορίζοντας τον δρόμο προς τον Αι Γιάννη Ριγανά. Περιβάλλεται από εύρωστο υγρό λιβάδι με βούρλα, τα οποία όσο απομακρύνεσαι από τις όχθες δίνουν τη θέση τους σε λόχμες σκίνων και άλλων θαμνωδών ειδών. Στο ενδιάμεσο, πολλές άγριες μέντες έδεναν το άρωμά τους με το ρετσίνι του σκίνου, ενώ τα κουδουνίσματα από τα λίγα αιγοπρόβατα μαρτυρούσαν και τις υπόλοιπες αξίες αυτού του τόπου για τον ντόπιο πληθυσμό.

Φεύγοντας από το Μεγανήσι, τακτοποιήσαμε στις βαλίτσες μας τις αναμνήσεις από τρεις πανέμορφους μικρούς υγροτόπους, αλλά και μια μελλοντική καταγγελία, που θα πάρει τον δρόμο της μαζί με όλες τις άλλες…

Ανταπόκριση της ομάδας υγροτόπων από Ζάκυνθο

Μπορεί τα Σεκάνια στη Ζάκυνθο να αποτελούν τη σημαντικότερη παραλία ωοτοκίας της Caretta caretta σε ολόκληρη τη Μεσόγειο, αλλά το καταπράσινο νησί του Ιονίου κρύβει πολλά μυστικά μεγάλης οικολογικής σημασίας. Αυτό είχαμε την ευκαιρία να διαπιστώσουμε κατά την επίσκεψη μας στη Ζάκυνθο, στις 21 και 22 Απριλίου, στο πλαίσιο του προγράμματος του WWF Ελλάς «Προστασία των Νησιωτικών Υγροτόπων της Ελλάδας». Στον δρόμο προς Παξούς που θα είναι ο επόμενος σταθμός μας στο οδοιπορικό μας στα Ιόνια, παραθέτουμε δυο λόγια για τους σημαντικότερους σταθμούς μας στο νησί…

Έξι είναι συνολικά οι υγρότοποι του νησιού αλλά τα κυριότερα υγροτοπικά συστήματα του νησιού είναι η Λίμνη Κερίου και οι Αλυκές Κατασταρίου. Πρόκειται για 2 σημαντικά οικοσυστήματα, τα οποία όμως δέχονται έντονες πιέσεις από την οικιστική και τουριστική ανάπτυξη.

Λίμνη Κερίου – πηγή ζωής από την αρχαιότητα…

Ένας από τους κατοίκους.. - WWF Ελλάς/Θ. Γιαννακάκης

Η Λίμνη Κερίου βρίσκεται στην νότια Ζάκυνθο και αποτελεί μοναδικό υγροτοπικό σύστημα στον ελλαδικό νησιώτικο χώρο. Οι πηγές της Λίμνης είναι γνωστές από την αρχαιότητα, ενώ τρομερό ενδιαφέρον παρουσιάζει το γεγονός ότι μέσα στον υγρότοπο αναβλύζει … πετρέλαιο. Παλαιότερα μάλιστα είχαν γίνει προσπάθειες εκμετάλλευσης του, οι οποίες τώρα έχουν εγκαταλειφτεί. Η δύναμη της ζωής όμως είναι εντυπωσιακή και δίπλα στην πηγές υπάρχει ανεπτυγμένη υγροτοπική βλάστηση. Δυστυχώς μέσα στο “λιμνίο” πετρελαίου που υπάρχει περιμετρικά των πηγών παρατηρεί κανείς νεκρά πουλιά παγιδευμένα στην πίσσα. Όλη η περιοχή είναι καλυμμένη με καλάμια και βούρλα ενώ πλούσια είναι και η πανίδα της, καθώς αποτελεί το σπίτι για βατράχια, 2 είδη ποταμοχελωνών, χέλια, νερόφιδα και πλούσια ορνιθοπανίδα. Την λίμνη κυκλώνει δρόμος, ενώ δυστυχώς δέχεται ισχυρές πιέσεις από επιχωματώσεις, εκχερσώσεις και μπαζώματα.

Αλυκές Κατασταρίου – Μια εγκαταλελειμμένη ευκαιρία…

Επί τω έργω... - WWF Ελλάς/Θ. Γιαννακάκης

Οι Αλυκές Κατασταρίου είναι ο άλλος σημαντικός υγρότοπος του νησιού. Σταμάτησε η λειτουργία του την δεκαετία του ’80 και από τότε το σύστημα παρακμάζει. Μιας και είναι ένα τεχνητό υγροτοπικό σύστημα ο άνθρωπος ήταν πάντα απαραίτητο στοιχείο για την σωστή υγροτοπική του λειτουργία. Η απουσία διαχείρισης έχει οδηγήσει σε προβλήματα που έχουν αντίκτυπο στην τοπική κοινωνία. Οι κάτοικοι παραπονιούνται δικαιολογημένα για σκόνη τους καλοκαιρινούς μήνες και οσμές, κάτι που επηρεάζει την τουριστική κίνηση. Δυστυχώς η πίεση αυτή έχει επίπτωση στον υγρότοπο μιας και αντιμετωπίζεται τελικά ως απειλή και όχι ως φυσικός πόρος που με την κατάλληλη διαχείριση θα μπορούσε να δώσει πολλαπλά οφέλη στην τοπική κοινωνία.

Ευοίωνο το μέλλον της εκβολής Μορώνη μετά την αποδοχή των προτάσεων WWF Ελλάς

WWF Ελλάς / Δ. Πουρσανίδης

Με εγκωμιαστικά σχόλια έγιναν δεκτές οι προτάσεις μας για την αποκατάσταση και διαχείριση του υγρότοπου Μορώνη. Η παρουσίαση των προτάσεων πραγματοποιήθηκε στο κτήριο του παλαιού Δημαρχείου Σούδας την  περασμένη Τετάρτη (17/3/2010) και συμμετείχαν ο Δήμαρχος και οι Δημοτικοί Σύμβουλοι της Σούδας, προϊστάμενοι των αρμόδιων υπηρεσιών της Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης Χανίων, τοπικές Περιβαλλοντικές Οργανώσεις και αρκετοί πολίτες. Με την υλοποίηση των προτάσεων θα ανακτηθούν επιπλέον 40 στρέμματα υγροτοπικών εκτάσεων που σήμερα είναι μπαζωμένες.

Δείτε περισσότερα εδώ.

Δείτε εδώ ένα ενημερωτικό video για τη δράση του WWF Ελλάς για την προστασία της εκβολής Μορώνη.

Απειλείται η Αλυκή Κοπανά αλλά εμείς επιμένουμε!

Απογοήτευση και οργή ήταν τα συναισθήματά μας όταν κατά την επίσκεψή μας στον υγρότοπο της Αλυκής Κοπανά στις  6-2-2010, είδαμε έναν εκσκαφέα να επιχωματώνει Σαββατιάτικα(!)  την εποχική  λιμνούλα στα βόρεια των αλυκών. Από το 2007 που απογράψαμε τον υγρότοπο, τον βλέπουμε διαρκώς να υποβαθμίζεται. Αμέσως καλέσαμε την αστυνομία και εκπρόσωπο του Δήμου. Φυσικά υποβλήθηκε μήνυση κατά παντός υπευθύνου στο Α.Τ. Χαλκίδας και ακολούθως καταγγελία στις αρμόδιες υπηρεσίες.

Τα πρόσφατα μπαζώματα στην Αλυκή Κοπανά (6.2.2010)

Η ιστορία με τις επιχωματώσεις της Αλυκής Κοπανά κρατάει αρκετά χρόνια. Δυστυχώς, τα πρόστιμα φαίνεται πως δεν είναι αρκετά για να «βάλουν μυαλό» διάφοροι ανεγκέφαλοι. Παρά την απογοήτευση και την οργή όμως, αυτό που δεν χάνουμε είναι και η επιμονή μας. Ήδη έχει δρομολογηθεί τόσο η κατάθεση πρότασης για την ορθή διαχείριση της περιοχής όσο και μια σειρά από άλλες δράσεις με κύριο στόχο την ευαισθητοποίηση των κατοίκων της περιοχής. Κάτοικοι που σίγουρα γνωρίζουν πλέον καλά ότι τα μπαζώματα φέρνουν και πλημμύρες… Ή μήπως όχι;

Δείτε περισσότερα για τις απειλές που αντιμετωπίζει η Αλυκή Κοπανά και τις προσπάθειες για την προστασία της.