Μόνο στη Ρόδο και πουθενά αλλού στον κόσμο…

WWF Ελλάς / Ν. Γεωργιάδης

Πολλοί από τους υγροτόπους των νησιών μας φιλοξενούν ενδημικά είδη ζώων, δηλαδή είδη που υπάρχουν μόνο εκεί και πουθενά αλλού στον κόσμο. Ένα από αυτά είναι το γκιζάνι (Ladigesocypris ghigii), ένα ψάρι που βρίσκεται μόνο σε συγκεκριμένα (ή σε λίγα) εσωτερικά ύδατα της Ρόδου. Το μικρό αυτό ψάρι έχει χαρακτηριστεί ως κινδυνεύον είδος , σύμφωνα με την επικαιροποιημένη έκδοση του Κόκκινου Βιβλίου των Απειλούμενων Ζώων της Ελλάδας. Οι αυτόχθονοι πληθυσμοί του βρίσκονται κυρίως στους ποταμούς (χείμαρρους) και στα παραρέματα της νότιας Ρόδου.

Το Γκιζάνι μελετήθηκε ενδελεχώς από το Ελληνικό Κέντρο Θαλασσίων Ερευνών στο πλαίσιο του προγράμματος “Life-Φύση, 1998”. Η κύρια απειλή για τον πληθυσμό του είναι η ανεπάρκεια νερού. Η απειλή αυτή παρουσιάζεται όλο και πιο έντονη σε μια περιοχή, όπου ο τουρισμός, η γεωργία αλλά και οι κλιματικές αλλαγές στερεύουν ολοένα και πιο γρήγορα τα ποτάμια και τα ρυάκια κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού.

WWF Ελλάς / Ν. Γεωργιάδης

Κατά την απογραφή των υγρότοπων της Ρόδου το εντοπίσαμε σε 6 από τους 36 υγροτόπους του νησιού. Η «συμμορία» που φωτογραφήθηκε κατάφερε να επιβιώσει σε μια νερολακούβα, κατά τους καλοκαιρινούς μήνες του 2007, περιμένοντας τις πρώτες βροχές του φθινοπώρου που πλημύρισαν ξανά την κοίτη του ρύακα. Άλλες παρέες δεν ήταν τόσο τυχερές…

Το πρόγραμμα των υγροτόπων πήγε στην Αλιμνιά…

Την Κυριακή 1/11/2009 επισκεφτήκαμε ένα μικρό νησί μεταξύ της Ρόδου και της Χάλκης για την απογραφή ενός υγροτόπου. Πρόκειται για την Αλιμνιά (ή Αλιμιά), ένα ακατοίκητο νησάκι 7,5 περίπου στρεμμάτων.

Ξεκινήσαμε στις 8.30 το πρωί από τον Έμπωνα της Ρόδου. Είχαμε προγραμματισμένη συνάντηση με τον Πέτρο, τον Γιάννη και τον Κώστα, οι οποίοι είχαν προσφερθεί να μας περάσουν απέναντι με το φουσκωτό τους. Ο βοριάς φυσούσε με ένταση 6 μποφόρ και έτσι χρειαστήκαμε είκοσι λεπτά για να προσεγγίσουμε την Αλιμνιά.

Ο υγρότοπος έχει έκταση 6 στρέμματα και βρίσκεται στο μυχό του όρμου της Αλιμνιάς, βορειοδυτικά του εγκαταλειμμένου οικισμού και της καλοδιατηρημένης εκκλησίας του Αϊ Γιώργη. Πρόκειται για ένα παράκτιο και ρηχό φυσικό κοίλωμα, που διατηρεί νερό καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους. Το νερό είναι αλμυρό μιας και εισέρχεται από τη θάλασσα είτε με κύματα, είτε υπογείως. Το δυτικό τμήμα του υγροτόπου οριοθετείται με ένα λιθόχτιστο τοιχίο, ενώ στο ανατολικό τμήμα η υπερυψωμένη παραλία τον χωρίζει από την θάλασσα. Δεν υπήρχε καθόλου υγροτοπική βλάστηση. Στα δυτικά του υγροτόπου υπάρχουν φυτεμένα αρμυρίκια και 4 φοίνικες ενώ στην ευρύτερη περιοχή υπάρχουν θαμνοκυπάρισσα και σχίνοι. Το τοπίο συμπληρώνουν περιφραγμένες εκτάσεις που χρησιμεύουν ως μαντριά για να φιλοξενούν τους μόνιμους κατοίκους του νησιού, ένα κοπάδι αιγοπρόβατα.

Ο υγρότοπος δεν αντιμετωπίζει κάποια -ορατή- σημαντική απειλή. Καθώς δεν είχαμε χρόνο, αφού μας περίμεναν ακόμη 2 υγρότοποι στη Ρόδο, χάσαμε την ευκαιρία να περιηγηθούμε στο όμορφο αυτό νησί. Χαιρετήσαμε  λοιπόν τον μεσαιωνικό πύργο που δεσπόζει στο Βουνί και επιβιβαστήκαμε στο σκάφος για την επιστροφή.

Πέτρο, Γιάννη και Κώστα ευχαριστούμε πολύ για το ενδιαφέρον και τη βοήθειά σας.