Διαβάζοντας την εντομοπανίδα του Δάσους

Λίγο πριν μπει ο χειμώνας πραγματοποιήσαμε δύο ξεχωριστές δράσεις στο πλαίσιο των ερευνών μας για την εντομοπανίδα που φιλοξενεί το Δάσος της Δαδιάς.

Είχε φτάσει η ώρα λοιπόν να ανοίξουμε τα μπουκάλια συλλογής από τις παγίδες τύπου Malaise που είχαμε στήσει στο Εθνικό Πάρκο Δάσους Δαδιάς και να μελετήσουμε το περιεχόμενο τους. Το δεύτερο βήμα της δράσης που είχαμε ξεκινήσει, με τον ζωολόγο-εντομολόγο Michael de Courcy Williams και τον Φορέα Διαχείρισης του Εθνικού Πάρκου τον περασμένο Μάιο, για να αξιολογήσουμε την ποιότητα και τη δομή των δασικών οικοσυστημάτων της περιοχής. Στήσαμε λοιπόν μεγενθυντικούς φακούς, μικροσκόπια και λεκάνες διαλογής και απόπλυσης, συμβουλευτήκαμε τις κλείδες αναγνώρισης και βουτήξαμε στο περιεχόμενο των μπουκαλιών στην προσπάθεια μας να ξεχωρίσουμε άτομα της οικογένειας Syrphidae.

Εικόνα 1. Ο πρώτος διαχωρισμός ατόμων της οικογένειας Syrphidae από τον υπόλοιπο όγκο του βιολογικού υλικού έχει ξεκινήσει

Εικόνα 1. Ο πρώτος διαχωρισμός ατόμων της οικογένειας Syrphidae από τον υπόλοιπο όγκο του βιολογικού υλικού έχει ξεκινήσει

Εικόνα 2. Η χρήση του μεγεθυντικού φακού ήταν απαραίτητη

Εικόνα 2. Η χρήση του μεγεθυντικού φακού ήταν απαραίτητη

Η δουλειά δεν ήταν εύκολη μιας και ο όγκος του συλλεχθέντος βιολογικού υλικού ήταν μεγάλος, ενώ τα διακριτά χαρακτηριστικά των ειδών που ψάχναμε (κυρίως η ξεχωριστή φλέβωση των φτερών τους ) απαιτούσαν λεπτή χρήση του μικροσκοπίου, χωρίς το οποίο ο αμύητος ερευνητής θα ήταν πολύ δύσκολο να αναγνωρίσει τη διαφορά μεταξύ ατόμων της οικογένειας αυτής και της κοινής μας μέλισσας ή σφήκας. Τελικά καταφέραμε να αναγνωρίσουμε είδη όπως το Myathropa florea, του οποίου η λάρβα τρέφεται από τα βακτήρια που εντοπίζονται σε αποσυντιθέμενο οργανικό υλικό και το Episyrphus balteatus, το οποία αν και ακίνδυνο μιμείται πετυχημένα τις σφήκες. Σε λίγο καιρό θα καταλήξουμε στην πλήρη καταγραφή των ειδών της οικογένειας που συλλέγουμε και θα προχωρήσουμε στην ερμηνεία των αποτελεσμάτων μας, κάτι που ευελπιστούμε να μας αποκαλύψει σημαντικές πληροφορίες για την κατάσταση των δασών της περιοχής.

Εικόνα 3. Ένα είδος της οικογένειας Syrphidae, το Myathropa florea

Εικόνα 3. Ένα είδος της οικογένειας Syrphidae, το Myathropa florea

Εικόνα 4. Ένα ακόμα είδος της οικογένειας Syrphidae, το Episyrphus balteatus

Είχαμε όμως και μια ακόμα ερευνητική ευκαιρία: να ανακαλύψουμε τα λεπιδόπτερα που δραστηριοποιούνται στη νύχτα του Δάσους της Δαδιάς. Τα λεπιδόπτερα της νύχτας, ή αλλιώς οι νυχτοπεταλούδες ελκύονται από το φως. Εμφανίζουν όμως προτίμηση στο υπεριώδες φάσμα της ακτινοβολίας. Για να καταφέρουμε επομένως να τα ελκύσουμε  βρήκαμε ένα αδιατάρακτο από άλλες πηγές φωτός σημείο του δάσους όπου και στήσαμε μια λάμπα υπεριώδους φωτός, πάνω σ’ ένα λευκό σεντόνι, που θα μας βοηθούσε να περιεργαστούμε καλύτερα τους νυχτερινούς μας επισκέπτες.

Εικόνα 5. Φως στο δάσος/ Μ. Τουσίδου

Εικόνα 5. Φως στο δάσος/ Μ. Τουσίδου

Εικόνα 6. Για άλλη μια φορά οι κλείδες αναγνώρισης ήταν ο βασικός μας οδηγός/  Μ. Τουσίδου

Εικόνα 6. Για άλλη μια φορά οι κλείδες αναγνώρισης ήταν ο βασικός μας οδηγός/ Μ. Τουσίδου

Οπλιστήκαμε λοιπόν με υπομονή και με καλή διάθεση, μιας και κάθε βόλτα στο δάσος τη νύχτα δίνει ευκαιρίες στη φαντασία να παίξει παιχνίδια, και βάζοντας στη μέση της παρέας μας τη μοναδική πηγή φωτός περιμέναμε την έλευση των νυχτοπεταλούδων. Η στιγμή του έτους έκανε την προσπάθεια μας δυσκολότερη, μιας και η θερμοκρασία είχε αρχίσει να πέφτει αρκετά, κάτι που μείωνε τις πιθανότητες μας να δούμε όλες όσες ζούνε στο Δάσος της Δαδιάς. Οι νυχτερινοί επισκέπτες όμως τελικά ήρθαν. Πεταλούδες που συνήθως τις προσπερνάμε ως «αδιάφορες» και «μουντές» τώρα κάτω από το φως αποκάλυπταν την ιδιαίτερη ομορφιά τους, με τα πιο γήινα μοτίβα τους και τις μεταξωτές πινελιές τους. Ήταν μια μοναδική εμπειρία που σίγουρα θα επαναλάβουμε!

Εικόνα 7. Ο πιο ξεχωριστός μας επισκέπτης, του είδους Pericomena caecigena. Η κοινή του ονομασία στα αγγλικά είναι Autumn Empero moth και το άνοιγμα φτερών του φτάνει τα 9 εκατοστά/ M. Pita

Εικόνα 7. Ο πιο ξεχωριστός μας επισκέπτης, του είδους Pericomena caecigena. Η κοινή του ονομασία στα αγγλικά είναι Autumn Empero moth και το άνοιγμα φτερών του φτάνει τα 9 εκατοστά/ M. Pita

Advertisements

Οι εθελοντές της Δαδιάς μετέφεραν τις εμπειρίες τους στους νέους της Ορεστιάδας

Εμπειρίες, ιδέες, διάλογος, ζωντάνια, νέα γενιά εν δράσει… Αυτές οι λέξεις συμπυκνώνουν το αποτέλεσμα της εκδήλωσης που πραγματοποιήθηκε κατά το διήμερο 15 – 16 Απριλίου στην  Ορεστιάδα σε σχέση με την Ευρωπαϊκή Εθελοντική Εργασία του προγράμματος «Νέα Γενιά σε Δράση».

Από μία εκδήλωση με τέτοιο περιεχόμενο δεν θα μπορούσε βέβαια να απουσιάζει το WWF Ελλάς και οι εθελοντές του βραβευμένου μας EVS προγράμματος για το Εθνικό Πάρκο Δαδιάς-Λευκίμης-Σουφλίου. 4 εθελοντές από κάθε γωνιά της Ευρώπης συναντήθηκαν λοιπόν με φοιτητές της περιοχής και τους μετέφεραν την αξία της εθελοντικής δράσης, τις μοναδικές εμπειρίες που τους προσφέρει ο εθελοντισμός στη Δαδιά, καθώς και τα «μυστικά του επαγγέλματος».

Τι είναι τελικά ο εθελοντισμός;

Τι είναι τελικά ο εθελοντισμός;

Σκοπός άλλωστε της εκδήλωσης ήταν να παρουσιαστεί στους νέους της περιοχής η Δράση 2- Ευρωπαϊκή Εθελοντική Υπηρεσία του Προγράμματος «Νέα Γενιά σε Δράση». Οι συμμετέχοντες είχαν επίσης τη δυνατότητα να ενημερωθούν πάνω σε θέματα μη τυπικής μάθησης και εθελοντισμού καθώς και ως προς τα Ευρωπαϊκά Προγράμματα που αφορούν στην κινητικότητα των νέων. Το WWF Ελλάς, πιο συγκεκριμένα, διοργάνωσε κατά την πρώτη μέρα ένα διαδραστικό εργαστήριο με σκοπό να φέρει σε επαφή τους νέους της περιοχής με την μη τυπική μάθηση και το EVS (European Voluntary System).

Μα πάνω από όλα η παρέα!

Μα πάνω από όλα η παρέα!

Μέχρι και έξι νέοι κάθε χρόνο φιλοξενούνται στη Δαδιά και συμμετέχουν σε δράσεις, όπως η παρακολούθηση των αρπακτικών πουλιών στο Εθνικό Πάρκο Δαδιάς-Λευκίμης-Σουφλίου και η παρακολούθηση των επιπτώσεων των αιολικών πάρκων στα αρπακτικά πουλιά. Κατά τη διάρκεια της παραμονής τους στην περιοχή οι εθελοντές μας έχουν την ευκαιρία να μάθουν Ελληνικά αλλά και να πάρουν μέρος σε τοπικές πολιτιστικές και περιβαλλοντικές εκδηλώσεις. Σε ορισμένες περιπτώσεις και κάτω από προϋποθέσεις, οι εθελοντές μπορούν επίσης να σχεδιάσουν και να υλοποιήσουν το δικό τους περιβαλλοντικό project.

Από το 2003 μέχρι σήμερα το WWF Ελλάς έχει φιλοξενήσει 65 εθελοντές από 13 διαφορετικές χώρες της Ευρώπης.

Ηλιοβασίλεμα στο δάσος (Ιστορίες εθελοντών – Χοσέ)

Απόγευμα της 17ης Φεβρουαρίου 2013. Είμαι καθισμένος στο έδαφος, σε ένα τυχαίο σημείο του δάσους. Για να είμαι ειλικρινής, δεν είναι ένα τυχαίο σημείο. Ξέρουμε πολύ καλά πού είμαστε: το GPS που κρατάμε στα χέρια, μας δίνει την ακριβή μας θέση.

Παρέα με την Jasmin στην παρατήρηση

Παρέα με την Jasmin στην παρατήρηση

Δεν είμαι μόνος μου. Παρέα με μία άλλη εθελόντρια, αφήσαμε λίγα μέτρα πιο κάτω το τζιπ και τώρα περιμένουμε υπομονετικά. Το μονοπάτι δύσβατο, λόγω των βροχών των προηγούμενων ημερών. Μια περιπέτεια στο δάσος ξεκίνησε κι απόψε. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι τώρα είμαστε ξεκούραστοι αναπνέοντας τον καθαρό αέρα, μετά την επίτευξη, ή σχεδόν, του στόχου μας. Τουλάχιστον για σήμερα.

Ο ήλιος δύει σε λίγο. Ένα μικρό ρέμα είναι το μόνο που ακούγεται. Εκεί, όπου αναμφίβολα μερικά ζώα θα κάνουν την εμφάνισή τους τις επόμενες ώρες ή μπορεί και να βρίσκονται ήδη εδώ. Θέλω να είμαι εδώ για να τα δω κι έτσι περιμένουμε στη σιωπή.

Τα πουλιά είναι σιωπηλά. Μέσα από τον ήχο του νερού αρχίζει να ακούγεται μια ισχυρή φωνή, λίγο μελαγχολική και μεταλλική. Είναι εκεί, είμαι σίγουρος. Την ίδια στιγμή ακούω μερικά κοτσύφια που προσπαθούν να ξεφύγουν, στέλνοντας ειδοποιήσεις για τους συντρόφους τους. Η φωνή συνεχίζεται περιμένει απάντηση.

Και ακόμα δεν μπορώ να το δω.

Γύρω από τα στριμμένα κλαδιά των πεύκων αρχίζει να γλιστράει τώρα μια αμυδρή ομίχλη, που γίνεται όλο και πιο πυκνή με την πτώση της θερμοκρασίας. Mυρίζω μόνο το βρεγμένο χώμα, όπου κάθομαι, με τις πευκοβελόνες και τα πεσμένα φύλλα βελανιδιάς. Αλλά κλείνω τα μάτια μου και αναβλύζουν στις σκέψεις μου άπειρες μυρωδιές. Μου έρχεται συνεχώς στο μυαλό η μυρωδιά των μικρών λουλουδιών, της ρίγανης, της ρητίνης του πεύκου ή του παλιού ξύλου. Αυτή η μυρωδιά που μας καλωσόρισε όταν φτάσαμε το καλοκαίρι στο δάσος και ένα ξερό κλαδί έτριξε στο έδαφος κάτω από τα πόδια μας.

Τα πεύκα στο ηλιοβασίλεμα - WWF Ελλάς/Α. Bonetti

Τα πεύκα στο ηλιοβασίλεμα – WWF Ελλάς/Α. Bonetti

Μέχρι στιγμής δεν υπάρχει απάντηση στη φωνή, αλλά εξακολουθεί να ακούγεται εκεί. Επίμονη, δεν σταματά. Ούτε θα ήταν η πρώτη φορά που σιωπά ξαφνικά. Εμείς παραμένουμε σιωπηλοί. Κοιτάζω το ρολόι, είναι 6:12 μ.μ. Ήρθα στην Ελλάδα για δέκα μήνες, αλλά ο χρόνος πέρασε γρήγορα. Σε λιγότερο από δύο μήνες θα φύγω, έτσι πάλι κλείνω τα μάτια μου και θυμάμαι τους ανθρώπους που έχουν καθίσει εδώ, μαζί μου.

Κοιτάω γύρω και είναι ακόμα πιο σκοτεινά, εξαιτίας της συννεφιάς. Κρίμα, σήμερα δεν θα δούμε τα αστέρια, όπως χθες. Θυμάμαι άλλες γωνιές του δάσους, άλλους χώρους, άλλα μονοπάτια που έχω περάσει πολλές ώρες ψάχνοντας για αετούς στον ουρανό. Θυμάμαι ακόμη τους γκρι λόφους, τα κατεξοχήν παρατηρητήρια του δάσους. Επίσης, μου έρχονται στο μυαλό τα ρέματα, όπου βρήκα ίχνη της βίδρας, ίχνη της πορείας της στον ποταμό Έβρο κι ύστερα απέναντι στο μεγάλο νησί. Θυμάμαι άλλα χωριά και κωμοπόλεις, άλλα βουνά και λίμνες. Άλλες παραλίες μακρύτερα, πολύ μακρύτερα, με σημαντική ιστορία. Και πολλούς, διαφορετικούς ανθρώπους. Όλα αυτά σε δέκα μήνες. Με πιάνει ίλιγγος… Κατακλύζομαι από αναμνήσεις, εμπειρίες, δράση, ανθρώπους και φύση…

Αναμένοντας τη φωνή των μπούφων - WWF Ελλάς/A. Bonetti

Αναμένοντας τη φωνή των μπούφων – WWF Ελλάς/A. Bonetti

Επιστρέφω εκεί που ήμουν. Παρόλο που δεν βλέπω τίποτα τώρα, δεν θέλω να ανάψω τον φακό μου. Ίσως έτσι μπορεί να εμφανιστεί μία βίδρα, ή ένα ελάφι, ένα αγριογούρουνο ή μια ανύποπτη αλεπού, όπως κάποιες αλλές φορές. Ή ακόμα και ένας λύκος. Ή ίσως τίποτα… Δεν πειράζει όμως, δεν θα τον ανάψω, είναι καλύτερα.

Ακόμα δεν έχουμε απάντηση. Ας περιμένουμε λίγο ακόμα, έως τις 6:45 μ.μ.

Σβήνουμε το μεγάφωνο. Το πρωτόκολλο είναι άδειο αυτήν τη φορά. Δεν έχουν απαντήσει ούτε οι μπούφοι στο σημείο E-3, όπου βρισκόμαστε. Αν και δεν μπορούσαμε πραγματικά να φτάσουμε στο ακριβές σημείο για λίγα μέτρα, επειδή ο δρόμος κόπηκε στο τελευταίο τμήμα πριν το ποτάμι και ήταν αδύνατο να περάσουμε. Γράφουμε τις νέες συντεταγμένες. Αύριο θα προσπαθήσω ξανά σε άλλο μέρος, όχι πολύ μακριά από εδώ. Στην καρδιά του Εθνικού Πάρκου Δάσους Δαδιάς–Λευκίμης–Σουφλίου.

 José M. Rodríguez Ochagavía. Από την Λα Ριόχα, Ισπανία.

Μια πολυεθνική παρέα σε αναζήτηση μιας φωλιάς Ασπροπάρη…

Η φύση δεν σου επιτρέπει να πλησιάσεις εύκολα τη φωλιά του Ασπροπάρη… Ο μικρός αυτός γύπας φροντίζει να χτίζει τις φωλιές του στα πιο απόμακρα σημεία, σε απόκρημνους βράχους… Η γη των αρπακτικών, η Δαδιά, του προσφέρει αυτές ακριβώς τις γωνίες, μακριά από την αδιακρισία των ανθρώπων.

Λιγοστό το νερό αλλά περισσή η ομορφιά του Διαβολορέματος – WWF Ελλάς/Γ. Βελλίδης

Κι όμως, δουλεύοντας στο WWF, έχεις την υποχρέωση αλλά και την τύχη να φτάσεις ακριβώς εκεί που οι περισσότεροι δεν μπορούν. Να προσεγγίσεις μια φωλιά, να συλλέξεις υπολείμματα τροφών και να συγκεντρώσεις τις πληροφορίες που είναι απαραίτητες για την προστασία του μοναδικού αυτού είδους.

Κάπως έτσι, μια πολυεθνική παρέα από πέντε ανθρώπους του WWF και εθελοντές του προγράμματος EVS, από Ελλάδα, Ισπανία, Πολωνία και Ιταλία, ξεκινήσαμε την κατάβαση μιας πλαγιάς, για να διασχίσουμε την κοίτη του Διαβολορέματος και να ανεβούμε ξανά, έχοντας πάντα το ίδιο εκπληκτικό τοπίο για συντροφιά, μέχρι να φτάσουμε εν τέλει στον βράχο Σεϊτάν.

Ξεκινώντας το ραπέλ με προορισμό τη φωλιά – WWF Ελλάς/Γ. Βελλίδης

Εκεί, στον βράχο με το όνομα εκ Τουρκίας, ξεκίνησε η απόπειρα προσέγγισης της φωλιάς του Ασπροπάρη. Καραμπίνερ, οχτάρια, σχοινιά και μποντριέ βγήκαν από τα σακίδια και η επιχείρηση κατάβασης (γνωστή και ως ραπέλ) ξεκίνησε. Με τη φύση της Δαδιάς στα καλύτερά της, αφού βοήθησε και το αργοπορημένο φθινόπωρο, η περισυλλογή των απαραίτητων υπολειμμάτων στέφθηκε με επιτυχία. Κρεμασμένοι από τον βράχο, περισυλλέξαμε όσα χρειάζονταν, χωρίς να χαλάσουμε τη φωλιά του Ασπροπάρη, καθώς είναι βέβαιο ότι θα την αναζητήσει και του χρόνου.

Η επιστροφή είχε τη δική της μαγεία. Κάθε διαδρομή στη Δαδιά άλλωστε κρύβει τις δικές της εκπλήξεις. Η αναζήτηση του Ασπροπάρη μας δίνει απλά τις αφορμές για να το ανακαλύπτουμε ξανά και ξανά…

* Τον Οκτώβριο του 2011 με τη συμμετοχή της Βουλγαρικής Ορνιθολογικής Εταιρείας BSPB, της Ελληνικής Ορνιθολογικής Εταιρείας και του WWF Ελλάς, καθώς και της Βρετανικής Ορνιθολογικής Εταιρείας RSPB, ξεκίνησε το Πρόγραμμα LIFE, διάρκειας 5 χρόνων, για την έρευνα και προστασία του Ασπροπάρη σε Ελλάδα και Βουλγαρία.

 

Σκουπιδιών συνέχεια… στη Δαδιά

Δυναμικά ξεκίνησε το τοπικό συμβούλιο του Δήμου Σουφλίου στη Δαδιά που μαζί με την τοπική ομάδα εθελοντών που δημιουργήθηκε στην αρχή της χρονιάς, βάλθηκαν να ομορφύνουν το χωριό αλλά και να συμπαρασύρουν και τους υπόλοιπους σε αυτήν τη φροντίδα. Και φυσικά, το πρώτο πρόβλημα, με το οποίο καταπιάστηκαν ήταν …τι άλλο… τα σκουπίδια που είναι διάσπαρτα γύρω από το χωριό σε παράνομες χωματερές και στις παρυφές των δρόμων.

Ήδη ξεκίνησαν να συλλέγουν τα σκουπίδια από τις παρυφές των δρόμων γεμίζοντας κατά την πρώτη τους απόπειρα, 40 μεγάλες σακούλες σκουπιδιών, μέσα σε μόλις 3 ώρες, που οδηγήθηκαν στον σκουπιδότοπο Σουφλίου. Στη συλλογή συμμετείχαν και τα μέλη της ομάδας του WWF στη Δαδιά μαζί με τους ευρωπαίους εθελοντές μας, οι οποίοι κάθε φορά απορούν με τη θέα των σκουπιδιών στην ελληνική ύπαιθρο, αλλά και με την έλλειψη υποδομής ανακύκλωσης σκουπιδιών.

Από τη σύνθεση των σκουπιδιών που μαζεύτηκαν – πλαστικά μπουκάλια, αλουμινένια κουτιά, πλαστικές συσκευασίες γλυκισμάτων – ήταν εμφανές ότι η πηγή των σκουπιδιών είναι τα διερχόμενα αυτοκίνητα. Δυστυχώς, πολλοί πολίτες ακόμη προτιμούν να πετάξουν τα σκουπίδια τους από το παράθυρο του αυτοκινήτου κι όχι να τα κρατήσουν μέσα στο αυτοκίνητο και να τα πετάξουν στον κοντινότερο κάδο απορριμμάτων.

Το νοικοκύρεμα του χωριού θα συνεχιστεί και ελπίζουμε να λάβουν τα μηνύματα αυτών των προσπαθειών οι πολίτες και τουλάχιστον να σταματήσει η διασπορά των σκουπιδιών στη φύση. Η ομάδα του WWF στη Δαδιά θα συμπαρασταθεί ενεργά στις πρωτοβουλίες των νέων της Δαδιάς και τους ευχόμαστε να διατηρήσουν τον ενθουσιασμό τους και το μεράκι τους.

Δείτε παλαιότερα δημοσιεύματά μας για παράνομες χωματερές στην περιοχή:

Αυξάνονται και πληθύνονται οι παράνομες χωματερές στη Δαδιά!

Μια ακόμα παράνομη χωματερή εντοπίστηκε στη Δαδιά!

“Η συντροφιά των δαχτυλιδιών…”

Οι ομάδες των εθελοντών του EVS ήταν έτοιμες, κάθε μέρα, πριν την ανατολή του ηλίου… Στις 6:00 βρίσκονταν ήδη στο Κέντρο Ενημέρωσης του Φορέα Διαχείρισης του Δέλτα του Έβρου… Δίχτυ, δαχτυλίδια και λοιπός απαραίτητος εξοπλισμός ανά χείρας και το μικρό ταξίδι προς το σημείο δακτυλίωσης ξεκινούσε και φέτος!

WWF Ελλάς - Javier Cordon

Έλεγχος στις φωλιές, συγκέντρωση των πουλιών, φροντίδα κατά τη διάρκεια της «παγίδευσής» τους… Αυτά ήταν μερικά μόνο από τα καθήκοντα που οι εθελοντές έφεραν εις πέρας με αίσθημα ευθύνης και αποτελεσματικότητα, μαθαίνοντας παράλληλα και πολύ ενδιαφέροντα πράγματα σχετικά με την αναγνώριση των ειδών των πουλιών, τις δακτυλιώσεις και τις μετρήσεις. Η συνεργασία με τους ανθρώπους του Φορέα Διαχείρισης υπήρξε απλά άψογη.

Οι εθελοντές του EVS προσέφεραν την πολύτιμη βοήθειά τους στη δακτυλίωση πουλιών που πραγματοποιήθηκε στο Δέλτα του Έβρου. Μέσα από αυτήν τη διαδικασία είχαν όμως και την ευκαιρία να θαυμάσουν διάφορα είδη πουλιών που δεν σταματούσαν να περνούν από μπροστά τους. Πολύτιμη συνεισφορά στο έργο της δακτυλίωσης και πολύτιμες εμπειρίες στα μπαγκάζια τους λοιπόν…

Για τη συνεργασία αυτή και τη φιλοξενία των εθελοντών μας, θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε τον Φορέα Διαχείρισης Εθνικού Πάρκου Δέλτα Έβρου, ο οποίος υλοποίησε φέτος το πρόγραμμα δακτυλίωσης σε συνεργασία με το Ελληνικό Κέντρο Δακτυλίωσης Πουλιών, σε συνέχεια προγράμματος που ξεκίνησε στον συγκεκριμένο υγρότοπο το 1994!

Το χιόνι που δεν λιώνει…

WWF Ελλάς/Marie Berthier

WWF Ελλάς/Marie Berthier

«Το χιόνι που δεν λιώνει, περιμένει και άλλο χιόνι» λέει ο κόσμος στον Έβρο και δυστυχώς επαληθεύθηκε.

Σήμερα το πρωί ομάδα εθελοντών και στελεχών του WWF Ελλάς ξεκινήσαμε για δουλειά στα σύνορα των νομών Έβρου και Ροδόπης, προκειμένου να καταγράψουμε τις πιθανές επιπτώσεις των ανεμογεννητριών στην ορνιθοπανίδα. Αν και ο δρόμος είχε ελεγχθεί ως προς την προσβασιμότητα (χιόνι και πάγο) τρεις μέρες πριν, τα νέα χιόνια αποτέλεσαν απροσπέλαστο εμπόδιο. Πέρα από τα περίπου 20 με 30 εκατοστά χιονιού, υπήρχε και ένα στρώμα πάγου!

Θα μπορούσαμε βέβαια, χρησιμοποιώντας αντιολισθητικές αλυσίδες να προχωρήσουμε ακόμα παραπέρα αλλά κανένας δεν ήξερε τι θα βρίσκαμε μερικά χιλιόμετρα παρακάτω. Είναι και αυτά τα περίφημα ανεμοσούρια που «ψηλώνουν» το χιόνι απίστευτα και μετατρέπουν τους δρόμους σε άβατο. Τελικά γυρίσαμε πίσω στη Δαδιά  για «ανασυγκρότηση». Ο αγώνας θα συνεχιστεί τις αμέσως επόμενες μέρες, όπου και περιμένουμε βελτίωση του καιρού.

Ηθικόν ακμαιότατον... WWF Ελλάς/Catherine Sauvage

Παιχνίδια, ασκήσεις Ελληνικών κ.α. για τους εθελοντές του EVS στη Δαδιά

WWF Ελλάς / Catherine Sauvage

Παγκόσμια Ημέρα Υγροτόπων η 2α Φεβρουαρίου και, όπως συμβαίνει παραδοσιακά κάθε χρόνο, οι EVS εθελοντές του WWF στη Δαδιά κατηφόρισαν προς το χωριό Λουτρό. Εκεί, στο Κέντρο Πληροφόρησης, ο Φορέας Διαχείρισης του Εθνικού Πάρκου του Δέλτα του Έβρου οργανώνει κάθε χρόνο εκδηλώσεις για την Παγκόσμια Ημέρα Υγροτόπων.

Οι φετινές εκδηλώσεις περιελάμβαναν ενημερωτικές προβολές, διαγωνισμούς, κατασκευές και παιχνίδια. Στους τυχερούς παρευρισκομένους δόθηκε η ευκαιρία να περιηγηθούν στην περιοχή, αν και ο καιρός σίγουρα δεν υπήρξε σύμμαχός μας. Στις εκδηλώσεις πήραν μέρος μαθητές από σχολεία της Αλεξανδρούπολης, του Λουτρού και της Άνθειας.

WWF Ελλάς / Catherine Sauvage

Οι EVS εθελοντές βοήθησαν στην οργάνωση των παιχνιδιών αλλά και στις υπόλοιπες εκδηλώσεις. Επίσης, προσπάθησαν να εξασκήσουν τα Ελληνικά τους με ένα κοινό αρκετά πιο ιδιαίτερο από τα συνηθισμένα: τους μικρούς μαθητές.